IoniaNet  


Ψηφοφορία
ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΘΑ ΠΑΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ;
ΝΑΙ
ΟΧΙ
ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΤΣΙ


Αποτελέσματα

Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


Ο «ΙΩΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ» ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΚΑΔΙΑΡΗ 
Τα νέα της πόλης μας

Ο «ΙΩΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ» ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΚΑΔΙΑΡΗ

Το απόγευμα της Τετάρτης (8/2), στο Δημοτικό Συνεδριακό Κέντρο Ν. Ιωνίας, ο «Ιωνικός Σύνδεσμος» και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις πραγματοποίησαν μία ενδιαφέρουσα εκδήλωση, κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του κ. Νίκου Κακαδιάρη, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Νεωτερικότητα και Μεταμοντέρνο στη Βυζαντινή Τέχνη», με ομιλητές τη συγγραφέα-εκδότρια (Εκδόσεις «Ωκεανός» και «Ενάλιος») κ. Ελένη Κεκροπούλου, τον συγγραφέα-εκδότη («Εναλλακτικές Εκδόσεις») κ. Γιώργο Καραμπελιά, καθώς και τον συγγραφέα του παρουσιαζόμενου βιβλίου.

Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος του «Ιωνικού Συνδέσμου», κ. Γιάννης Κοντίτσης, ο οποίος, αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους, έδωσε τον λόγο στον Πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητρόπολης Ν. Ιωνίας, Ν. Φιλαδελφείας, Ν. Χαλκηδόνος και Ηρακλείου, Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Επιφάνιος Αρβανίτης, ο οποίος ανέγνωσε έναν χαιρετισμό του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ.κ. Γαβριήλ:

Χαιρετισμός Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ.κ. Γαβριήλ

«Μιλώντας κάποιος σήμερα για τη Βυζαντινή Τέχνη, αυτομάτως ο νους περιστρέφεται τόσο γύρω από την πλούσια και μακραίωνη Ιστορία και πολιτισμική προσφορά του Βυζαντίου, αφού μιλάμε για έναν πολυσήμαντο Πολιτισμό, ο οποίος παρήγαγε αριστουργήματα σε όλα τα πεδία του πνεύματος και της Τέχνης, όσο και γύρω από τον καθοριστικό ρόλο, που το Βυζάντιο διαδραμάτισε στην πνευματική ωρίμανση της Ευρώπης και κατά συνέπεια ολοκλήρου του κόσμου, μέσω της πολιτιστικής παραγωγής του, όπως, για παράδειγμα, της Βυζαντινής Ζωγραφικής.

»Πράγματι, η Βυζαντινή Τέχνη αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα άξιο πεδίο μελέτης, αφενός μεν γιατί μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα την κλασική Τέχνη, αφού η Βυζαντινή Τέχνη εμφορείται από το Ελληνικό Πνεύμα, επιτρέποντάς μας να πλησιάσουμε τη σύγχρονη έκφραση της Τέχνης, αφετέρου δε για την καθοριστική επίδρασή της στη Μεσαιωνική Τέχνη της Δύσεως, μέχρι και της εποχής της Αναγέννησης. Αποτελεί δε αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι ο Δυτικός Πολιτισμός δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει στη σημερινή του μορφή, αν προηγουμένως δεν είχε αφομοιώσει τα σπουδαία διδάγματα του Χριστιανισμού, που πρώτο το Βυζάντιο τα αξιοποίησε, επιτελώντας ένα έργο διαχρονικό χάρις στο Ελληνικό του Πνεύμα.

»Βεβαίως, η σχέση Βυζαντίου και Δύσης δομείται πάνω σε μία δημιουργική πρόσληψη. Η Βυζαντινή Τέχνη δεν έχει ούτε τον υπέρμετρο κατακορυφισμό, ούτε τον εξπρεσιονισμό της Γοτθικής Τέχνης. Παρά τον υψηλό της χαρακτήρα, είναι μετρημένη, ήρεμη, ιδεαλιστική, ώστε να μπορεί κανείς να πει ότι πραγματικά κρατά τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, σε μία ιστορική και πολιτιστική συγκυρία, όπου η κλασική έκφραση ανυψώνεται και προβάλει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, μέσα στην καινούργια πραγματικότητα της Τέχνης.

»Η αφορμή, λοιπόν, για τον σημερινό προβληματισμό και για την αποψινή συνάθροιση, είναι το παρόν αξιόλογο και ενδιαφέρον πόνημα, ενός σπουδαίου ζωγράφου, αλλά και πολυγραφότατου συγγραφέα, του κ. Νίκου Κακαδιάρη, με τίτλο: «Νεωτερικότητα και Μεταμοντέρνο στη Βυζαντινή Τέχνη».

»Η νεωτερικότητα και το μεταμοντέρνο, όπως πολύ εύστοχα θίγει ο συγγραφέας, αποτελεί σήμερα πεδίο αντιθέσεων, αφού οι μεν υποστηρικτές του νεωτερικού κατηγορούν τους δε υπέρμαχους του μεταμοντέρνου ως συντηρητικούς. Ο μεταμοντερνισμός αρνήθηκε τις παραδοσιακές διακρίσεις, αντέδρασε στις καθιερωμένες ιεραρχίες και κατήργησε τα γνωστά έως τότε πρότυπα της υψηλής Τέχνης. Από την άλλη, η νεωτερικότητα επέτρεψε την αποσύνθεση του χώρου και θεμελιώθηκε πάνω στη βία έναντι του Άλλου. Πάνω σε αυτές τις «κατηγορίες» οι οπαδοί των αντιπάλων στρατοπέδων Τέχνης στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους.

»Ο συγγραφέας, όμως, με τη μελέτη αυτή έρχεται να δώσει ένα ουσιώδες στοιχείο: ότι η Βυζαντινή Τέχνη υπήρξε απόρροια μιας ριζικής αλλαγής των αξιών.

»Ο συγγραφέας, δεν αρκείται σε μία απλή καταγραφή της ιστορικής εξέλιξης και πορείας της θρησκευτικής Ορθόδοξης Τέχνης και Ζωγραφικής. Μέσα σε 250 -περίπου- σελίδες εξετάζονται τα ιστορικά, κοινωνικά και πολιτιστικά εκείνα πλαίσια, μέσα στα οποία εξελίχθηκαν οι εκφάνσεις της Βυζαντινής Ζωγραφικής και, συνάμα, εκτίθεται με εντυπωσιακά μεθοδικό τρόπο η διαδρομή της Ελληνικής Τέχνης, από τους αρχαίους χρόνος προς τη διαμόρφωσή της στους κλασικούς. Μία Τέχνη επί τόσους αιώνες παραγνωρισμένη. Ο συγγραφέας, επισημαίνοντας, παράλληλα, τόσο τα νεωτερικά, όσο και τα χαρακτηριζόμενα ως «μεταμοντέρνα» στοιχεία, φωτίζει με τρόπο συστηματικό όψεις της Τέχνης, που γοητεύουν και διδάσκουν με την πλούσια σύνθεσή τους.

»Δεν υπάρχει αμφιβολία, όπως πολύ σωστά αναφέρει, ότι η Τέχνη των Βυζαντινών κατέχει περίοπτη θέση σε παγκόσμια και διαχρονική κλίμακα, κυρίως ως θρησκευτική ζωγραφική. Βεβαίως, η υπεροχή αυτή δεν οφείλεται πουθενά αλλού, παρά στο γεγονός ότι η ίδια αποτελεί έκφραση της ορθοδόξου πνευματικότητας και απορρέει μέσα από τη δογματική αλήθεια της Ορθοδόξου Πίστεως. Χαρακτηρίζεται, δηλαδή, από ένα βαθύτατα πνευματικό χαρακτήρα και περιεχόμενο, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα, ή και περιφρονώντας ακόμη, την ύλη με την επίπεδη απεικόνιση, την αυστηρότητα των μορφών και το υψηλό δογματικό της περιεχόμενο.

»Οι πολλές έγκριτες διασταυρωμένες πηγές, που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, η επαρκής σχετική βιβλιογραφία, σε συνδυασμό με την πλούσια εικονογράφηση του βιβλίου, με έγχρωμες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες, με εικόνες βυζαντινές, μνημείων, τοπίων και έργων Τέχνης, με την αντίστοιχη πάντοτε επεξήγηση που τις συνοδεύουν, καθιστούν το έργο εύληπτο, και, ταυτόχρονα, γοητευτικό, ικανό να εξάψει και να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, οδηγώντας τον σε μία «Υπαπαντή», αλλά και σε μία μοναδική γνωριμία με την παγκόσμια Τέχνη διαχρονικά.

»Υπό το πνεύμα αυτό, επιτρέψτε μου όπως εκφράσω θερμά τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια στον κ. Νίκο Κακαδιάρη για το αξιόλογο αυτό πόνημα, ο οποίος, μέσα από μία μεθοδική και εμπεριστατωμένη προσέγγιση, καινοτομεί και εξυψώνει τη Βυζαντινή Ζωγραφική στον χώρο της υψηλής Τέχνης. Άλλωστε, μέσα από την ανάγνωση του βιβλίου, μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει τόσο το μέγεθος της ακατάπαυστης αγάπης του για την Τέχνη, όσο και τον βαθύτατο σεβασμό του προς την αξία και τον ιστορικό πλούτο της Βυζαντινής Τέχνης.

»Τέλος, θα ήθελα, επίσης, να απευθύνω τις ευγνώμονες ευχαριστίες μου στον ίδιο προσωπικά, στον «Ιωνικό Σύνδεσμο», αλλά και στις Εναλλακτικές Εκδόσεις, για τα σημερινή αφορμή και για την ιδιαιτέρα τιμητική πρόσκληση να παρίσταμαι απόψε εδώ.

»Εύχομαι, δε, ολόψυχα, το βιβλίο του να συμβάλλει στην ουσιαστικότερη μελέτη, αλλά και βαθύτερη συνειδητοποίηση της χαράς και της υπερηφάνειας, που προσφέρει ο Πολιτισμός και το μεγαλείο της Τέχνης του Βυζαντίου.

»Ο Μητροπολίτης, ο Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ.κ. Γαβριήλ.».

 Χαιρετισμός Πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτη π. Επιφάνιου Αρβανίτη

Ακόμη, απευθυνόμενος προς τον συγγραφέα, ο Πανοσιολογιότατος π. Επιφάνιος είπε πως: «Να σας εκφράσω κι εγώ τα συγχαρητήριά μου για το πολύ σπουδαίο πόνημά σας. Συνδεόμεθα -περίπου- μία δεκαετία, πριν καλά-καλά έρθω εδώ (τότε ήμουν αρχιδιάκονος της Αρχιεπισκοπής, του μακαριστού Χριστοδούλου και εν συνεχεία του Ιερωνύμου). Γνωριστήκαμε, βέβαια, κάτω από δύσκολες συνθήκες, σε ένα Νοσοκομείο, όταν είχαμε πάει να δούμε αγαπημένα πρόσωπα, που έπασχαν, κι εκεί συναντηθήκαμε, θέσαμε προβληματισμούς, σε αυτές τις δύσκολες, βέβαια, ώρες, και η φιλία μας συνεχίζεται εδώ και μία δεκαετία. Τώρα, δε, που είμαστε και στον τρόπο εδώ και οι δύο συνεχίζεται, και ευχόμαστε πάντοτε να προάγεται τον Πολιτισμό και την Τέχνη!».

Εισαγωγή του προέδρου του ΙΩΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ κ. Κοντίτση

Στη συνέχεια, τον λόγο έλαβε ο κ. Κοντίτσης, λέγοντας μεταξύ άλλων πως: «Στο βιβλίο του Νίκου Κακαδιάρη, που παρουσιάζεται σήμερα, εξυψώνεται η Βυζαντινή Ζωγραφική στον χώρο της υψηλής Τέχνης, κι αποδεικνύει ότι δεν ήταν στην εποχή της μια τυποποιημένη αγιογραφία, όπως, συνήθως, γίνεται σήμερα από πολλούς, αλλά η φυσική εξέλιξη της Ελληνικής Ζωγραφικής.».

Καταλήγοντας, ο κ. Κοντίτσης ανέφερε πως: «Νεωτερικότητα, λοιπόν, και Μεταμοντέρνο στη Βυζαντινή Τέχνη: είναι δύο όροι που ξενίζουν, όταν αναφέρονται στο Βυζάντιο. Όμως αυτή είναι η πορεία, όχι μόνο της Τέχνης, αλλά και της ζωής. Εγώ πολλές φορές λέω στους μαθητές μου: «το μουσικό θέμα που βλέπεται παλιό και παραδοσιακό σήμερα, κάποτε ήταν σύγχρονο!». Το νέο πάντα φαντάζει ως μοντέρνο στην εποχή του, κι ύστερα γίνεται παλιό. Αυτή είναι η ιστορία. «Η Τέχνη, όμως, γονιμοποιήθηκε στις Ανατολικές περιοχές…», αναφέρει ο συγγραφέας, «…όπου επικρατούσε το πνεύμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πολλούς αιώνες και μετά την κατάκτησή τους.». Όποια, όμως, αλλοτρίωση κι αν έφερε η Ρωμαϊκή κατάκτηση: «η μελαγχολία των επιτυμβίων της κλασικής αρχαιότητας συνδέθηκε με τη μελαγχολία των αγίων που απεικόνιζαν οι ζωγράφοι…».».

Παρουσίαση από τον συγγραφέα του βιβλίου κ. Ν.Κακαδιάρη

Αμέσως μετά, ο συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου, κ. Νίκος Κακαδιάρης, είπε μεταξύ άλλων πως: «Είναι ένα βιβλίο που είχε πολλή κούραση, με την έννοια ότι όλα αυτά τα στοιχεία, τα οποία έπρεπε να βρω σε διάφορες βιβλιοθήκες ήταν πάρα πολλά και χρειάστηκε αρκετός χρόνος. Και έτσι η συγγραφή του κράτησε τουλάχιστον πέντε χρόνια. Κι άλλα δυο χρόνια κράτησε η προσπάθεια της έκδοσης. Οπότε, αντιλαμβάνεστε ότι το ανά χείρας βιβλίο είναι αποτέλεσμα μακροπρόθεσμης διαδικασίας. Το βιβλίο κινείται μέσα από μία προσπάθεια να συνειδητοποιήσουμε όχι το παρελθόν, με την έννοια της στενότητας και μιας αρρωστημένης κατάστασης, αλλά μέσα στους χαλεπούς καιρούς, που βιώνουμε, να μπορέσουμε να αντιτάξουμε την πνευματική παρουσία, η οποία, επ’ ουδενί λόγο, πρέπει να χαθεί.», προσθέτοντας πως: «Μέσα από αυτές τις δυσκολίες θα πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε να κρατηθούμε όρθιοι!».

Συνεχίζοντας, ο κ. Κακαδιάρης διάβασε δυο ενδεικτικές σελίδες από το βιβλίο του, όπου γράφει πως: «Στο Βυζάντιο, τα διάφορα πολιτισμικά φαινόμενα -θεολογία, τέχνη, επιστήμες, θεσμοί- δεν είχαν ευθύγραμμη ανάπτυξη, τουλάχιστον ως τον 10ο αιώνα. Οι συνεχείς επιρροές των πολιτισμικών στοιχείων μιας πολυπολιτισμικής αυτοκρατορίας είχε τις παλινδρομήσεις της, ώστε η νεωτερικότητα και το μεταμοντέρνο στοιχείο να είναι αλληλένδετα και το ένα να αποτελεί προϋπόθεση του άλλου. Αν η ρωμαϊκή τέχνη, βαριά, απέριττη και συμβολική, μεταβλήθηκε απ’ την επιρροή του αρχαίου ελληνικού πνεύματος σε ρεαλιστική, ο Χριστιανισμός τη μεταμόρφωσε σε μεταφυσική κάτω απ’ το θρησκευτικό συναίσθημα. Έτσι, ένα συνεχές μεταλλασσόμενο σχήμα, που κάθε τόσο μπολιαζόταν ανάλογα με τις συνθήκες που βίωνε η αυτοκρατορία, χρησιμοποιούσε τη γνώση του παρελθόντος στη δημιουργία νεωτερικών μορφών που στηρίζονταν στο κοντινό ή μακρινό παρελθόν, γεγονός που στη Δύση (κατά τον Μαξ Βέμπερ) τα πολιτιστικά φαινόμενα εμφανίζονται να κείτονται σε μία ευθεία γραμμή ανάπτυξης που έλαβε παγκόσμια σπουδαιότητα.

»Ωστόσο, όμως, από τον 10ο αιώνα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι εμφανίζεται ο Διαφωτισμός με την ενθάρρυνση των λογίων και των επιστημόνων από τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο, που ακολούθησε το παράδειγμα και τις παραινέσεις του Πατριάρχου Φωτίου (που προετοίμαζε αυτή τη λεγόμενη Μακεδονική αναγέννηση).

»Τις προηγούμενες εποχές, η βυζαντινή τέχνη συνεισφέρει στη νεωτερικότητα και κατά τούτο: γίνεται ο ιστορικός απολογητής της αυτοκρατορίας. Τα ψηφιδωτά της Ραβέννας, λόγου χάρη, που εκθειάζουν το μεγαλείο του αυτοκράτορα, τα διάσημα των στρατιωτικών αγίων Σεργίου και Βάκχου που βρίσκονται ως φορητές εικόνες στο ιστορικό Μουσείο του Κιέβου ή σε μορφές Πανσελήνου στο Πρωτάτο του Αγίου Όρους, κατατάσσουν τους αγίους σε εποχές. Και στις δύο περιπτώσεις, φορούν το μανιάκιον, που αναφέρεται στο χρονικό του μαρτυρίου τους και στη συνέχεια αποτελούν διακοσμητικό ενδυματολογικό στοιχείο που αναφέρεται στην ιστορικότητά τους. Ακόμα, αν επιμείνει κανείς στη μελέτη της παλαιοχριστιανικής τέχνης, θα διαπιστώσει ότι αυτή η περίοδος διαμόρφωσε τη θρησκευτική αντίληψη της Χριστιανικής εικόνας μέσα απ’ τις καταβολές της αρχαίας και κλασικής ελληνικής τέχνης, που σε όλη τη διαδρομή της παλινόστησε πολλές φορές στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις.

»Περιορίζοντας τον όρο νεωτερικότητα, εννοούμε βέβαια την ελευθερία του καλλιτέχνη ως δικαίωμα να εκφράζεται ανεξάρτητα, κάτι που δεν είναι εύκολο στο Βυζάντιο, όπου ίσχυε η «παραδοσιακή αυθεντία» του δόγματος ή της αυτοκρατορικής τέχνης, γιατί ο λατρευτικός χαρακτήρας αφ’ ενός ή ο χρηματοδότης αφ’ ετέρου δεν επέτρεπαν να εκφραστεί αυτό το δικαίωμά του, δηλαδή να πραγματοποιεί ξαφνικά νέες μορφές. Να σημειώσουμε ότι η κοινωνική διαστρωμάτωση επηρεαζόταν συχνά από τις πολιτικές ή στρατιωτικές καταστάσεις, με αποτέλεσμα αυτή η ελευθερία να υφίσταται διαφοροποιήσεις.

»Το ιδεώδες της τέχνης της βυζαντινής περιόδου είναι εκείνο που διαφοροποιεί τις εποχές για να εξελιχθεί αργότερα ως αισθητική αυτονομία. Η επιστροφή στην αρχαία ελληνική τέχνη, που όμως συγχωνεύει μέσα της το παρελθόν και ενεργεί ως πρωτοπορία, παρ’ ότι δεν λειτουργεί με τους όρους ενός συνθήματος, εν τούτοις ρευστοποιεί την κληρονομιά των πρωτοποριών και δημιουργεί έναν εικονοκλαστικό προσανατολισμό που συναντάται με την ανατολική μεταφυσική ιδεολογία, και δημιουργείται ένα αμάλγαμα αισθητικής που μας παραπέμπει με την υπερβατικότητά του στον σουρεαλισμό του 20ου αιώνα.

»Η μοντέρνα αισθητική, κατά τον Lyotard, είναι αισθητική του υψηλού και προσφέρει ηδονή και οδύνη επειδή δεν είναι παραστατική και δεν αρκείται στην παραμυθία των ωραίων μορφών. Έτσι, αποζητά κανείς τη νοσταλγία για το απερίγραπτο που οξύνει το συναίσθημα: δηλαδή δημιουργία με υπαινιγμό για κάτι νοητό που δεν αναπαρίσταται, όπως ο Θεός, ενώ ο Υιός, ο Χριστός, που μπήκε στην ιστορία, με την ενανθρώπησή του έγινε συγκεκριμένος και αναπαρίσταται απ’ τους ζωγράφους με συγκεκριμένη μορφή.

»Τόσο στη βυζαντινή τέχνη όσο και στον σουρεαλισμό, το περιεχόμενο εμπεριέχει αλήθεια που δεν διαλύεται στον θεατή, με την οπτική επικοινωνία χωρίς να αναιρείται το αισθητικό ιδεώδες. Και στις δύο περιπτώσεις ενισχύονται τα πνευματικά στοιχεία, και στη μεν βυζαντινή τέχνη συνεχίζεται η πορεία του θρησκευτικού συναισθήματος, ενώ στον σουρεαλισμό το μετά-λογικό στοιχείο καταλήγει στο Dada και αφομοιώνεται με το άλογο ως μη αναπαραστήσιμο. Το τελευταίο είναι το όριο που σταματάει η βυζαντινή τέχνη και το αντικαθιστά με τον υπαινιγμό, σεβόμενη το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, που λέει: «ου ποιήσεις είδωλο, ουδέ παντός ομοίωμα…».».

Κατόπιν, ακολούθησε ένα σύντομο χαλαρωτικό μουσικό διάλειμμα, με τον κ. Σωκράτη Κάντα στο βιολοντσέλο, κι αμέσως μετά μίλησε η κ. Κεκροπούλου.

Ομιλία της κ. Κεκροπούλου

Η συγγραφέας-εκδότρια (Εκδόσεις «Ωκεανός» και «Ενάλιος») κ. Ελένη Κεκροπούλου είπε μεταξύ άλλων πως: «Εγώ θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα που μου δημιούργησε το εν λόγω βιβλίο. Όσοι, και ελπίζω όλοι, κρατάτε στα χέρια σας το ολοκαίνουργιο βιβλίο του εικαστικού Νίκου Κακαδιάρη, ασφαλώς θα εντυπωσιαστήκατε ήδη από την καλαίσθητη έκδοση, για την οποία θα πρέπει να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στον εκδότη. Ανοίγοντας την «πόρτα» του πολύ «ψαγμένου» αυτού βιβλίου, ο οικοδεσπότης-συγγραφέας μας μυεί με τρόπο αδρό, αρμονικό και λεπτομερή, απλό και εύγλωττο συνάμα, από την τέχνη της απεικόνισης, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στην ελληνιστική περίοδο, στο επόμενο ιστορικό σκαλοπάτι, που μας βγάζει στον κόσμο της Βυζαντινής Τέχνης, μιας τέχνης μοναδικής και διακριτής, που συνδυάζει μέσα της όλο το συναίσθημα και τη μεταβατική πορεία του Ελληνισμού στο πέρασμα των αιώνων. Μέσα από το σημαντικό αυτό βιβλίο του Νίκου Κακαδιάρη, που έρχεται να προσθέσει άλλη μια σημαντικότατη ψηφίδα στη διεθνή υπάρχουσα βιβλιογραφία, αναφορικά για το Βυζάντιο, διακρίνει κανείς με απόλυτη διαύγεια και καθαρότητα τον θαυμασμό και την αγάπη του συγγραφέα εικαστικού για τη Βυζαντινή Τέχνη και την εξέλιξή της στο σύνολό της.».

Καταλήγοντας, η κ. Κεκροπούλου είπε χαρακτηριστικά πως: «Το βιβλίο του Νίκου Κακαδιάρη διαγράφει με σχολαστική λεπτομέρεια την ελληνική καλλιτεχνική πορεία μέσα στους βυζαντινούς αιώνες, τα 1000 εκείνα λαμπρά χρόνια, που έδωσαν λογοτεχνία και υψηλή Τέχνη, την οποία ο συγγραφέας αναλύει με καλλιτεχνική μαεστρία, ευφυή λογοπλασία, ζυγισμένο λόγο και εντυπωσιακό εύρος γνώσεων.».

Ομιλία του κ. Καραμπελιά

Ακολούθως, ο συγγραφέας και εκδότης του βιβλίου, κ. Γιώργος Καραμπελιάς, μιλώντας για το νέο βιβλίο του κ. Κακαδιάρη, είπε μεταξύ άλλων πως: «Ψάχνοντας το Βυζάντιο και τη Βυζαντινή Ζωγραφική ανακάλυψα ότι είναι μια μεγάλη ζωγραφική!», τονίζοντας, παράλληλα, πως: «Πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο και να αναδείξουμε ως πρόταγμα για το σήμερα, κάνοντας έναν εκσυγχρονισμό της παράδοσης (αυτό που πρέπει να κάνουμε συνολικά, κι όχι να πετάμε την παράδοσή μας και να παίρνουμε «αμάσητες» ξένες), για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη μεγάλη παρακμή που περνάει το έθνος μας. Γι’ αυτό στρεφόμαστε στην παράδοση. Δεν στρεφόμαστε στην παράδοση με «μουσειακό» τρόπο! Η αναφορά στη Βυζαντινή Ζωγραφική, στη Βυζαντινή Λογοτεχνία και στην Ορθοδοξία δεν έχει «μουσειακά» χαρακτηριστικά. Αλλά πρέπει να έχει για εμάς στοιχεία οργανικά κι αν θέλετε καινούργια πρόταση στο έθνος μας. Μόνο εάν πάρουμε από την παράδοσή μας και τα φέρουμε ως πρόταση σήμερα, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την παρακμή μας, που δεν έχει άλλον δρόμο πέραν αυτού που εγώ αποκαλώ: «εκσυγχρονισμό της παράδοσης». Το αίτημα, λοιπόν, παραμένει η υπέρβαση της παρακμής.», κι ολοκληρώνοντας την ομιλία του επισήμανε πως: «Άρα, χρειαζόμαστε αναγνώριση της παρακμής και υπέρβασή της, με βάση το τεράστιο απόθεμα της παράδοσης που έχουμε. Και το βιβλίο του Νίκου, πρέπει να το πάρετε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο!».

Πάντως, σε γενικές γραμμές, στο νέο βιβλίο του κ. Νίκου Κακαδιάρη, εξετάζονται οι συνθήκες και το υπόβαθρο που αναπτύχθηκαν οι εκφάνσεις της Βυζαντινής Ζωγραφικής και δίνεται στον αναγνώστη η πολλαπλότητα των παραμέτρων αυτής, στη βαθύτερη κατανόησή της.

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό σύγγραμμα, χωρίς να αποτελεί μια ιστορική καταγραφή της Ιστορίας του Βυζαντίου με τον πολιτισμό του, και δίχως να πρόκειται απλά για μια ιστορική διαδρομή της Τέχνης, κυρίως στο ορθόδοξο Χριστιανικό κράτος, επισημαίνονται τα νεωτερικά στοιχεία κάτω από το πρίσμα μιας καλλιτεχνικής αντίληψης, αλλά και τα χαρακτηριζόμενα ως μεταμοντέρνα, που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη πορεία μέσα στον κόσμο.

Παρευρέθηκαν

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως μεταξύ άλλων στην εκδήλωση παραβρέθηκαν: ο Αρχιερατικός Επίτροπος Ν. Ιωνίας και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού του Αγίου Στεφάνου, Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Τιμόθεος Καμπουρίδης, ο βουλευτής Καρδίτσας της Ν.Δ. κ. Κώστας Τσιάρας, ο Πρόεδρος του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Ν. Ιωνίας κ. Λουκάς Χριστοδούλου, ο Αντιπρόεδρος του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. και δημοτικός σύμβουλος («Ενότητα για τη Νέα Ιωνία») κ. Χρήστος Χατζηιωάννου, καθώς και ο Πρόεδρος της Ένωσης Σπάρτης Μικράς Ασίας κ. Χάρης Σαπουντζάκης.

 

Παναγιώτα Σούγια

Η συγγραφέας-εκδότρια κ. Ελένη Κεκροπούλου, αριστερά ο  συγγραφέας-εκδότης του βιβλίου κ. Γιώργος Καραμπελιάς, δεξιά ο συγγραφέας του βιβλίου κ. Νίκος Κακαδιάρης και στο βήμα ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Επιφάνιος Αρβανίτης

Ο κ. Κοντίτσης

Ο κ. Σωκράτης Κάντας στο βιολοντσέλο

Ο κ. Καραμπελιάς



Καταχωρήθηκε την: 19/02/2017
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!