IoniaNet  


Poll ID does not exist.
Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


Ο κοκοβιός στον κρόνο (ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ) 
Πολιτιστική

Ν. Ιωνία 195…. Μόλις γύρισα απ’ το σχολείο, πέταξα τη σάκα μου και ζήτησα από τη μάνα μου να μου βγάλει το κοστούμι που μου είχε αγοράσει τα Χριστούγεννα. Καφέ σταυρωτό σακάκι και παντελόνι (κοντό) με άσπρα φυτίλια στις τσέπες. Φόρεσα τις άσπρες κάλτσες μου και τα μαύρα δετά παπούτσια, που φόραγα συνήθως όταν πηγαίναμε στις γιορτάδες των συγγενών μας. Ντύθηκα αργά, τελετουργικά, λες και ετοιμαζόμουνα για κάτι πολύ σπουδαίο. Η μάνα μου με χάζευε μ’ εκείνο το κρυφό καμάρι που έχουν οι μανάδες για τους γιους τους.

wpe43.jpg (9212 bytes)
«Ο νονός θα με πάει στο θέατρο», μουρμούρισα, καθώς δάγκωνα μια φέτα με ψωμί, αλειμμένη με λάδι και ζάχαρη, για να προλάβω την ερώτησή της.

«Μπα, έχει θέατρο, σήμερα; Πού;»

«Στον Κρόνο».

«Και πού το ξέρεις εσύ;»

«Μοιράσανε χαρτιά στο σχολείο. Είναι ο Κοκοβιός!»

Ο νονός μου ήταν αρτεργάτης, Μικρασιάτης πρόσφυγας, Σπάρταλης, απ’ αυτούς που πρώτοι έχτισαν τη Ν. Ιωνία. Δεν ξέρω αν του άρεσε το θέατρο. Πάντα, όμως, όταν ερχόταν θέατρο στην Ιωνία με πήγαινε κι επειδή ήμουν μικρός και θέλανε οι άλλοι να με σηκώνουν απ’ τη θέση μου, μου έβγαζε και εισιτήριο το οποίο με έβαζε και το κρατούσα στο χέρι μου, σε κοινή θέα, για να μην τολμά κανείς να με σηκώσει. Δεν ξεδιάλυνα, λοιπόν, ποτέ αν του άρεσε το θέατρο. Είχα, όμως, πάντα την υποψία ότι πήγαινε για τις κοπέλες. Η αρχαία προκατάληψη, βλέπετε, που ταύτιζε τη θεατρίνα με την πόρνη.

Όταν πήγα να τον πάρω με περίμενε έτοιμος.

«Άργησες και δεν θα βρούμε θέσεις», μου είπε επιτιμητικά.

«Είναι νωρίς ακόμα», είπα, και βγήκαμε στο δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή, όλοι οι δρόμοι της Ν. Ιωνίας οδηγούσαν στον Κρόνο.

Ο Κρόνος ήταν ένας κινηματογράφος στην οδό Καρολίδου, εκεί που είναι σήμερα μια μπουτίκ –ψηλό κτίριο, έπαιζε όλα τα σουξέ της εποχής. Το Φου-Μαν-Τσου, 12 συνέχειες. Τους Λασπανθρώπους του Άρη, 5 συνέχειες, τον Αόρατο Άνθρωπο, τον Φρανκεστάϊν, αλλά και την Καζαμπλάνκα, το Γεράκι της Μάλτας, τους Αθλίους με τον Χάρυ Μπορ. Και ελληνικές ταινίες όπως το Πικρό Ψωμί, τα Ματωμένα Χριστούγεννα, τους Απάχηδες των Αθηνών. Είχε μια κινηματογραφική μηχανή προβολής που ακουγόταν από την οδό Μεσολογγίου και μια ωραία ξανθιά ταμία με κόκκινα βαμμένα χείλη πολύ εντυπωσιακή, κράχτης πραγματικός!

Δεν είχαμε τότε την ευκαιρία να βλέπουμε εντυπωσιακές γυναίκες στην Ιωνία. Οι μανάδες μας στριμωγμένες ανάμεσα στην βιοπάλη και το νοικοκυριό δεν πρόσεχαν τον εαυτό τους. Η ομορφιά τότε είχε κάτι από την αμαρτία κι ήταν πράγμα εμπορεύσιμο (μήπως τώρα δεν είναι;) Τις όμορφες τις παντρεύονταν οι πλούσιοι καταστηματάρχες της Ηρακλείου, που συμμετείχαν ex officio στην κρυπτική ελιτίστικη μασονία των Κυβελείων. Ο ταξικός στρωματισμός, τότε, ήταν κάθετος. Απ’ τη μια μεριά οι πλούσιοι μαγαζάτορες της Ηρακλείου μαζί με την δημοτική και την κυβερνητική γραφειοκρατία και από την άλλη μεριά το ρέμα, φτώχεια και των γονέων. Η Ν. Ιωνία δεν υπήρξε ποτέ η ειδυλλιακή προσφυγούπολη με τα γιασεμιά στις ασβεστωμένες αυλές. Ένα γκέτο φτηνής εργατικής δύναμης ήταν για τα εργοστάσια του Μποδοσάκη και του Κιρκίνη.

Η ουρά έξω απ’ τον Κρόνο ήταν μεγάλη. Ευτυχώς, ο Μενιός, που ήταν μηχανικός προβολής του κινηματογράφου, γνώριζε το νονό μου και μπήκαμε σχετικά εύκολα και πιάσαμε και καλή θέση.

Επόμενο >>



Καταχωρήθηκε την: 10/02/2015
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!