IoniaNet  


Ψηφοφορία
ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΥΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ;
ΝΑΙ
ΟΧΙ
ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΤΣΙ


Αποτελέσματα

Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


Δάσκαλος: Ο συνεχής αναζητητής (ΟΛΓΑ ΓΚΟΥΝΗ) 
Εκπαίδευση στην πόλη μας

Βαρύ το φορτίο του Δάσκαλου, είτε μέσα στην τάξη είτε μέσα στη ζωή, κι ο δρόμος όχι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα. Ευαίσθητη η θέση του κι ευάλωτη. Αυτό που λέει -και κύρια αυτό που κάνει- δημιουργεί χιλιάδες εγγραφές στους χιλιάδες αποδέκτες που το προσλαμβάνουν. Ακόμα κι όταν ο άμεσος αποδέκτης είναι μια μικρή ομάδα ίση με τους σπόρους ενός μήλου εκείνη τη στιγμή ποιος μπορεί να υπολογίσει πόσα μελλοντικά μήλα κρύβονται μέσα στον κάθε ένα σπόρο;

Με δέος στέκεται μπροστά στον κάθε μαθητή. Και σεβασμό. Γιατί αυτό που κάθε φορά θα μεταδώσει πρέπει να είναι καθαρό, σαν το κρυστάλλινο νερό. Και για να μείνει καθαρό, ο δάσκαλος οφείλει να είναι κι ο ίδιος καθαρός. Για να μπορεί το σκεύος να διαφυλάξει την καθαρότητα της ίδιας της ουσίας.

Κι αν ο δάσκαλος, όπως κι όλοι οι μεγάλοι Δάσκαλοι που κατά καιρούς ήρθαν στη Γη, έχει καθήκον να διδάξει κύρια και πάνω απ’ όλα την αγάπη που είναι το κίνητρο για την ζωή, και την σοφία, τότε το καθήκον γίνεται ακόμη πιο βαρύ.

Ρώτησα πολλούς ανθρώπους, όλων των ηλικιών και όλων των κατευθύνσεων να μου δώσουν το πορτραίτο του δάσκαλου που τους έχει μείνει μέσα τους. Κανένας δεν θυμάται τις γνώσεις ή την τεχνική. Όλοι τους, όμως, θυμούνται τον δάσκαλο εκείνο που με αγάπη στην καρδιά του, έσκυψε από πάνω τους και τους έδειξε τον δρόμο τον δικό τους -όχι τον δικό του- όταν οι ίδιοι στην φουρτούνα της ψυχής τους δεν μπορούσαν να τον διακρίνουν.

Όμως, για να μπορείς να είσαι πάντα ένας τέτοιος δάσκαλος χρειάζεται να μπορείς ο ίδιος να βλέπεις καθαρά. Για να μπορείς να δίνεις την αγάπη, πρέπει ο ίδιος να ξέρεις και ν’ αγαπάς τον εαυτό σου.

“Γνώθι σ’ αυτόν” έγραφε το μαντείο το Δελφών. Γιατί, μόνο όσα γνωρίζεις μπορείς να αγαπήσεις. Μόνο όταν γνωρίσεις τον εαυτό σου, μπορείς να τον αγαπήσεις κι απ’ αυτήν την αγάπη κάποια στιγμή να ξεχυλίσεις και απλόχερα να την προσφέρεις σ’ αυτούς που δίπλα σου εκείνη τη στιγμή τυχαίνει να περνούν.

Κι είναι πορεία ζωής η αυτογνωσία. Ευχάριστη πορεία. Γιατί φέρνει στ’ αυτιά τον ήχο της γνώσης της καρδιάς. Αποκαλύπτει το σιωπηλό αλλά και δυνατό πηγάδι της ψυχής, τους θησαυρούς του άπειρου βάθους της γνώσης που κανένα ανθρώπινο μέτρο δεν είναι αρκετό να μετρήσει και τότε αυτή η αποκάλυψη σε φέρνει κοντά στον άλλο. Σε ενώνει μαζί του. Και δίνεις απ’ αυτό που είσαι με χαρά γιατί δίνεις σε σένα.

Καθήκον του δάσκαλου να αναζητά τον εαυτό του. Συνεχώς να αναζητά κομμάτια δικά του ξεχασμένα, αραχνιασμένα, φοβισμένα, πονεμένα, δύσκαμπτα, χειραγωγημένα, εγκαταλελειμένα, μουδιασμένα, ντροπιασμένα. Να τα φέρνει στο φως και να τα κοιτά με αγάπη, να τα φροντίζει στοργικά, σιγά-σιγά να τα καθαρίζει, έτσι ώστε κάτω και μέσα σ’ αυτά να ανακαλύπτει το διαμάντι.

Διδάσκουμε αυτό που είμαστε κι αυτό που ξέρουμε. Τις αξίες τις δικές μας φέρνουμε στον άλλο. Την αλήθεια τη δική μας μοιραζόμαστε με τον άλλον. Την πίστη τη δική μας μεταγγίζουμε στον άλλον.

Οι Κινέζοι λένε πως για να καταλάβεις τον άλλον πρέπει να περπατήσεις 3.000 μίλια φορώντας τα παπούτσια του. Η κατανόηση του δικού μας εαυτού οδηγεί στην ενσυναίσθηση και στη συμπόνοια. Για να αναγνωρίσουμε τα ταλέντα του άγουρου μήλου που στέκεται απέναντί μας, χρειάζεται να ανακαλύψουμε πρώτα τα ταλέντα τα δικά μας. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε τον μαθητή μας να γιατρέψει τις πληγές του και τα τραύματά του, πρέπει οι ίδιοι να έχουμε γιατρέψει τις δικές μας πληγές. Αυτός που πόνεσε καταλαβαίνει τον πόνο του άλλου. Κι αυτός που γιάτρεψε τον δικό του πόνο, γίνεται και γιατρός του άλλου.

Η απελευθέρωση του εσωτερικού μας παιδιού, μας χαρίζει τον αυθορμητισμό και την φρεσκάδα, την αθωότητα και την σοφία για να κατανοήσουμε το παιδί που βρίσκεται κάθε φορά μπροστά μας.

Η απελευθέρωση και η υλοποίηση του δικού μας οράματος και η ευθυγράμμισή μας με τον σκοπό που έχουμε διαλέξει να υπηρετήσουμε στη ζωή, οδηγεί τον κάθε άλλο στο να ανοίξει κι εκείνος τα φτερά του για να πετάξει στον κόσμο του δικού του οράματος.

Η αποδοχή του εαυτού μας, έτσι όπως είναι κάθε στιγμή, διδάσκει σ’ όλους γύρω μας να “μην ντρέπονται να δείχνουν το χρώμα τους αλλά να το διατηρούν”. Γιατί ο καθένας από μας είναι αναπόφευκτος, απεριόριστος, με το δικό του δικαίωμα πάνω στη γη. Κι η κατανόηση αυτή γίνεται γέφυρα ανάμεσα σ’ αυτούς που την μοιράζονται, ακόμα και γι’ αυτά που δεν μοιράζονται, κι εξαφανίζει την απειλή των διαφορών τους.

Η προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη είναι μια καθημερινή και δια βίου πορεία γιατί η αγάπη δεν μένει ποτέ απαρασάλευτη σαν πέτρα. Ζυμώνεται σαν το ψωμί. Ξαναπλάθεται διαρκώς και ανανεώνεται ακόμα και στη σιωπή. Γιατί υπάρχει ζωή και μέσα στην σιωπή. Όπως ακριβώς υπάρχει η δημιουργία μουσικής μέσα σε μια παύση.

Ο πηλός που κάθεται στον ήλιο μένει πάντα πηλός. Πρέπει να μπει στον καυτό φούρνο για να μετατραπεί σε πολύτιμη πορσελάνη. Χρειάζεται θάρρος και πίστη για να φύγουμε από την κατάσταση του πηλού και να αναζητήσουμε την πορσελάνη που κρύβουμε μέσα μας.

Κι ο δάσκαλος δεν είναι μόνος του σ’ αυτήν την αναζήτηση. Δέχεται χιλιάδες μηνύματα από παντού. Δεν έχει παρά ν’ ανοίξει τον πομπό και να δεχτεί το μήνυμα. Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος εμφανίζεται. Απλά, ας κτυπήσει την πόρτα και η πόρτα θα του ανοίξει, ας ζητήσει και θα του δοθεί.



Καταχωρήθηκε την: 24/04/2007
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!