Νέα Ιωνία Αττικής
IoniaNet  


Poll ID does not exist.
Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ- ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ :ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΙ (α' μέρος) 
Τα νέα της πόλης μας

 

Ο κ. Μπαλάφας με τους δημοσιογράφους της ΙΟΝΙΑΝΕΤ, Παναγιώτα Σούγια και Απόστολο Σαλονικίδη στο γραφείο του στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ- ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ :ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ –ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΙ

Με αφορμή την πρόσφατη ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για την παροχή ασύλου σε πρόσφυγες, αλλά και την όξυνση των ροών προσφύγων και μεταναστών προς τη χώρα μας κατά τους τελευταίους μήνες, συζητήσαμε με τον υφυπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Γιάννη Μπαλάφα, για θέματα αρμοδιότητάς του, αλλά και για τον ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα, τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τη πόλη μας τη Νέα Ιωνία και πολλά άλλα, σε μια ενδιαφέρουσα και επίκαιρη συνέντευξη.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο γεννημένος στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς, έχων ηπειρωτική-τζουμερκιώτικη καταγωγή, κ. Γιάννης Μπαλάφας, είναι Πολιτικός Μηχανικός και επί σειρά ετών ασχολήθηκε επαγγελματικά με μελέτες και κατασκευές τεχνικών έργων στον ιδιωτικό τομέα, διατηρώντας και δικό του γραφείο.

Από τα νεανικά του χρόνια δραστηριοποιούταν πολιτικά στον χώρο της Αριστεράς και ήδη από το 1966 υπήρξε μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και στη συνέχεια μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος», επιδεικνύοντας έντονη αντιστασιακή δράση, με συνέπεια να συλληφθεί από το δικτατορικό καθεστώς των «απριλιανών», το 1972,  και να εκτοπιστεί στη Γρανίτσα Ευρυτανίας και στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας.

Από το 1974 υπήρξε μέλος της Κ.Ν.Ε. και του Κ.Κ.Ε., υπεύθυνος επί πολλά χρόνια για τα θέματα Υγείας.

Ακολούθως, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Συνασπισμού» και στη συνέχεια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., είναι βουλευτής της Β΄ Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και από τις 4 Νοεμβρίου του 2016 υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, ενώ, προηγούμενα, στην πρώτη κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα εκλέχθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής στη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου της, ενώ στο ξεκίνημα της δεύτερης διακυβέρνησης της χώρας από την Αριστερά θήτευσε με επιτυχία στη θέση του υφυπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Ακολουθεί η ενδιαφέρουσα συνέντευξη, που μας παραχώρησε πρόθυμα ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Γιάννης Μπαλάφας:

ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Κύριε υπουργέ, από τον Νοέμβριο του 2016, που αναλάβατε το αξίωμα του Υφυπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, ποια κατάσταση είχατε συναντήσει και πώς εξελίχθηκε αυτή μέχρι σήμερα; Είστε ικανοποιημένος από τα πεπραγμένα σας;

Γιάννης Μπαλάφας: Κατ’ αρχήν, να πω ότι η όποια δική μου δραστηριότητα στο συγκεκριμένο πόστο και στη συγκεκριμένη ευθύνη δεν είναι μια υπόθεση μόνο προσωπική. Είναι υπόθεση συλλογική, όλου του υπουργείου, με επικεφαλής τον εκάστοτε υπουργό. Εγώ είχα την τύχη να είμαι υφυπουργός και με τον Γιάννη Μουζάλα και τώρα με τον Δημήτρη Βίτσα. Άρα, μιλάμε για μια συλλογική προσπάθεια και όχι προσωπική.

Ικανοποιημένος σ’ αυτά τα θέματα δεν μπορεί κανείς να είναι πλήρως. Έχουμε, όμως, τη συνείδησή μας ικανοποιημένη και τακτοποιημένη, με την έννοια ότι κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν με ένα συγκεκριμένο σχέδιο, με μια εμπειρία, η οποία συνεχώς εμπλουτίζεται, με συλλογικότητα, με συνεννόηση με τους φορείς, συνδυάζοντας δύο βασικά ζητήματα, στα οποία νομίζω μέχρι στιγμής το καταφέρνουμε. Βασικά, με την αλληλεγγύη προς αυτόν τον κόσμο τον κατατρεγμένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, ο οποίος είτε εξαιτίας των πολέμων, είτε εξαιτίας των διωγμών ή των οικονομικών ανισοτήτων αναγκάζεται να βρεθεί στη χώρα μας, αλλά, ταυτόχρονα, συνδυάζουμε και μία ισορροπία δικαιωμάτων ανάμεσα στον ξένο και στον Έλληνα. Γιατί μιλάμε για χρόνια που ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε μια σοβαρή οικονομική κρίση και τα προβλήματα των μειωμένων εισοδημάτων, της ανεργίας κ.λπ. είναι υπαρκτά και για τον Έλληνα πολίτη. Επομένως, προσέχουμε πάντα να υπάρχει μία ισορροπία.

Να σημειώσω δε ότι δεν θα μπορούσαμε να ανταποκριθούμε στα μεγάλα έξοδα, τα οποία αφορούν στη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού και τις παροχές προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που εισέρχονται στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε την οικονομική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι, λοιπόν, χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού, αυτά που δίνονται στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, αλλά κατά κανόνα είναι χρήματα της Ε.Ε.. Άρα, σχετικά με το αν είμαι ικανοποιημένος, έχω να πω ότι είμαι αρκετά ικανοποιημένος, αλλά όχι σε τέτοιον βαθμό ώστε να ωραιοποιούμε καταστάσεις, να εφησυχάζουμε κ.τ.λ., διότι όπως συνηθίζω να λέω: Το μεταναστευτικό-προσφυγικό είναι η αποθέωση και του απρόβλεπτου. Υπάρχει μία διαδικασία απρόβλεπτων πραγμάτων, τα οποία πολλές φορές σε φέρνουν προ δυσάρεστων εκπλήξεων, όπως, π.χ., ήταν η ξαφνική αύξηση των ροών, επειδή ο κ. Ερντογάν προκήρυξε εκλογές, έχει μια προεκλογική περίοδο και «πρέπει» να εξάγει τις δυσκολίες του εσωτερικού του προς τα έξω.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Τι θετικό αναμένετε να επιφέρει το νέο νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε πρόσφατα, το οποίο αφορά στην ενσωμάτωση ευρωπαϊκών οδηγιών στην εγχώρια νομοθεσία, που διέπει τους όρους για χορήγηση και επιτάχυνση των διαδικασιών παροχής ασύλου;

Γ.Μ.: Από τη δική μας πλευρά έχει μπει μπροστά η προσπάθεια να καλύψουμε και νομοθετικά, πράγματα που πρέπει να γίνουν. Δηλαδή, έχουμε διαπιστώσει μέχρι τώρα πως σε ένα «σύστημα», που λέγεται Ελλάδα, υπάρχει εισροή προσφύγων και μεταναστών, αλλά υπάρχει και εκροή, δηλαδή, έξοδος. Όταν η εισροή με την εκροή περίπου συμβιβάζονται, τα πράγματα είναι καλά. Όταν, όμως, σου κλείνουν τα βόρεια σύνορα και οι Ευρωπαίοι, δυστυχώς, αρνούνται να πάρουνε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που τους αναλογούνε από τις χώρες της πρώτης υποδοχής, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα οι εισροές συνεχίζονται, τότε έχεις πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να δεις τι θα κάνεις. Γι’ αυτό λέμε ότι το νομοσχέδιο αυτό πάει να καλύψει μερικά από αυτά τα ζητήματα. Π.χ., να επιταχύνει τη διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων για άσυλο. Άσυλο δεν παίρνει ο οποιοσδήποτε πολίτης τρίτης χώρας, που μπαίνει στη χώρα μας. Παίρνει άσυλο, εφόσον το ζητήσει για τη χώρα μας, εάν αποδείξει ότι είναι πρόσφυγας, δηλαδή, ότι διώκεται ή κινδυνεύει στη χώρα του. Αν κάποιος έρθει από μία χώρα, στην οποία δεν διώκεται, και έρχεται π.χ. για λόγους οικονομικούς και μόνον, δεν του χορηγείς καθεστώς πρόσφυγα, δεν του δίνεις άσυλο.

Και γι’ αυτό, σ’ αυτή την περίπτωση, αν μέσα απ’ την εξέταση της αίτησής του αποδειχθεί ότι δεν είναι πρόσφυγας, δεν έχει προσφυγικό προφίλ, δεν διώκεται στη χώρα του, δεν γίνεται πόλεμος στη χώρα του, αυτός κανονικά πρέπει να επιστρέψει στη χώρα από την οποία ήρθε, είτε με εθελούσια επιστροφή, είτε με επιστροφή στην Τουρκία.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Άρα, δεν τους δίνεται η δυνατότητα να κατευθυνθούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που οι ίδιοι επιθυμούν.

Γ.Μ.: Εμείς θέλουμε πάρα πολύ να πάνε στους προορισμούς που επιθυμούν, αλλά όπως ξέρετε αφενός τα βόρεια σύνορά μας είναι κλειστά κι αφετέρου οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης δεν δέχονται πρόσφυγες από τις χώρες υποδοχής. Εκεί είναι το πρόβλημά μας.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Πώς εξασφαλίζεται η δικαιότερη εξέταση των αιτήσεων χορήγησης ασύλου;

Γ.Μ.: Είμαι απόλυτος σ’ αυτό. Πιθανόν μπορεί να υπάρχει κάποια εξαίρεση, αλλά οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Είναι τόσο ενδελεχής, τόσο προσωποποιημένη η διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων ασύλου, απόλυτα σύμφωνη με τους διεθνείς κανονισμούς και τις διεθνείς συμβάσεις (Σύμβαση Γενεύης κ.λπ.), ώστε μπορούμε να πούμε ότι στη χώρα μας, και να το πούμε και με περηφάνια, δεν αδικείται κανείς.

Τι συμβαίνει, όμως; Έρχεται π.χ. ένας νεαρός από μία χώρα όπου δεν γίνεται πόλεμος, ούτε διωγμοί πολιτών κ.λπ.. Όταν έρθει στη χώρα μας, είτε επειδή θέλει να μείνει εδώ, είτε επειδή σκέφτεται οτιδήποτε άλλο, και υποβάλλει αίτηση ασύλου για να πάρει προσφυγικό προφίλ, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να αποδείξει ότι γίνεται πόλεμος στη χώρα του, ότι τον διώκουν ή οτιδήποτε άλλο, δεν μπορεί να πάρει άσυλο. Αντίθετα, όμως, το 90% αυτών των περιπτώσεων, που η αίτησή τους εξ αντικειμένου και σωστά απορρίπτεται, κάνει αίτηση για άσυλο, πράγμα το οποίο μας δημιουργεί επιπλέον χρονοβόρες διαδικασίες, καθώς φορτίζονται οι επιτροπές με τέτοια περιστατικά. Με το παράδειγμα αυτό επισημαίνω τη συνθετότητα του προβλήματος.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Κατά πόσο συνάδει με τη διασφάλιση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων η απαγόρευση μετακίνησης των προσφύγων στην ενδοχώρα;

Γ.Μ.: Είναι καλό να πούμε κάτι: Ένας υπήκοος τρίτης χώρας, που μπαίνει στη χώρα μας, στην αρχή αντιμετωπίζεται ως υπήκοος τρίτης χώρας. Από εκεί και πέρα μπορεί να πει ότι είναι πρόσφυγας και αν αποδειχθεί παίρνει το προσφυγικό προφίλ, είτε αποδεικνύεται ότι δεν είναι πρόσφυγας, αλλά είναι οικονομικός μετανάστης και πρέπει να επιστρέψει στη χώρα προέλευσής του. Πρώτα από όλα όταν κάποιος μπει στη χώρα μας πρέπει να καταγραφεί και να ταυτοποιηθεί ποιος είναι, καθώς δεν πρέπει να είμαστε μια χώρα «ξέφραγο αμπέλι». Και από τη στιγμή που κάποιος δεν είναι ευρωπαίος πολίτης, ώστε να μην υπάγεται σε κάποιον έλεγχο, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Όλες οι χώρες του κόσμου έχουνε την εθνική τους κυριαρχία και ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, με τις βίζες, με τα διαβατήρια κ.λπ..

Από εκεί και πέρα, εάν πάρει άσυλο, εάν έχει καταγραφεί κ.λπ., εμείς δεν τον κρατάμε με το ζόρι κάπου, αλλά ο ίδιος έχει ανάγκη να προστατευτεί, να έχει κατοικία, να έχει σίτιση, να έχει υγειονομική περίθαλψη, να έχει ψυχοκοινωνική στήριξη, να έχει νομική υποστήριξη. Για να τα έχει όλα αυτά κάπου πρέπει να μένει με την ευθύνη του κράτους. Είτε σε μία ανοικτή δομή φιλοξενίας, είτε σε διαμερίσματα με τη χρηματοδότηση της Ε.Ε.. Άρα, δεν έχουμε πρόβλημα εμείς να κινηθεί.

Όμως, σχετικά με το να φύγει από τα νησιά και να έρθει στην ενδοχώρα, έχω να πω ότι μέχρι τον Μάρτιο του ’16 αντιμετωπίζαμε στην Ελλάδα στην κυριολεξία ένα «τσουνάμι» εισροών. Χιλιάδες άνθρωποι έμπαιναν κάθε μέρα, άνθρωποι που κατά κανόνα δεν θέλανε να μείνουν στη χώρα μας. Τους μεταφέραμε με οχηματαγωγά στον Πειραιά και σε κάποια άλλα λιμάνια μας. Από εκεί μπαίνανε σε λεωφορεία ή τραίνα με κατεύθυνση προς Βορρά και φεύγανε πηγαίνοντας εκεί που θέλανε να πάνε. Όμως, από τον Μάρτιο του ’16 τα πράγματα αλλάξανε. Τα βόρεια σύνορά μας κλείσανε και οι Ευρωπαίοι δεν θέλουνε πρόσφυγες. Άρα, αυτός ο κόσμος εγκλωβίστηκε εν πολλοίς στη χώρα μας. Τότε, ταυτόχρονα, υπεγράφη μία συμφωνία, μία κοινή δήλωση, μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, που λέει ότι η καταγραφή και η ταυτοποίηση των εισερχομένων, από τα τουρκικά παράλια στα νησιά μας του Ανατολικού Αιγαίου, παραμένουνε εκεί μέχρι να εξεταστεί η υπόθεση ασύλου, εκτός αν είναι ευάλωτα άτομα, τα οποία περνάνε -και χωρίς να γίνει η εξέταση του ασύλου τους- στην ενδοχώρα.

Επομένως, εμείς, τηρώντας αυτή τη συμφωνία, γιατί μας εξυπηρετεί παρά τις αδυναμίες της, κρατάμε στα νησιά τον κόσμο μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία χορήγησης ασύλου το ταχύτερο δυνατόν.

Πολλοί λένε: «Να τους πάρετε όλους από τα νησιά. Να τους φέρετε στην ενδοχώρα. Να αδειάσουν τα νησιά, δεν είναι κατάσταση αυτή.». Ή δεν ξέρουνε ή κοροϊδεύουν τον κόσμο, για έναν κύριο λόγο: Αν εγώ αύριο αδειάσω τα νησιά, το ίδιο βράδυ, σχεδόν ίδιος αριθμός προσφύγων-μεταναστών μ’ αυτόν που ήταν εκεί, θα έρθουνε από την Τουρκία. Και δεύτερον, με κλειστά τα σύνορα και επομένως με πολύ μικρή εκροή, μη νομίζετε ότι και η ενδοχώρα έχει απεριόριστη χωρητικότητα. Άρα, εμείς τηρούμε την κοινή δήλωση, τους κρατάμε μέχρι να εξεταστούν οι αιτήσεις ασύλου, και μετά αυτοί οι άνθρωποι με έναν ρυθμό έρχονται στην ενδοχώρα.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Γιάννης Μουζάλας ή Δημήτρης Βίτσας; Πώς κρίνετε τη συνεργασία σας με καθέναν από τους δύο αυτούς υπουργούς;

Γ.Μ.: Όλοι μας είμαστε άνθρωποι της συνεργασίας και της συνεννόησης. Πέρα από αυτά, είναι και οι δύο σύντροφοι, φίλοι κ.λπ.. Η συνεργασία μου και με τους δύο ήταν και είναι εξαιρετική.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Θεωρείτε πως ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην κοινωνική ένταξη των προσφύγων, που αποκτούν άσυλο στη χώρα μας, μπορεί να είναι καθοριστικός; Υπάρχει θετική ανταπόκριση των Δημάρχων προς την κατεύθυνση αυτή;

Γ.Μ.: Μπαίνετε σε ένα δεύτερο ζήτημα πέρα από τη διαχείριση των ροών και το έκτακτο κατά κάποιον τρόπο και αναφέρατε την έκφραση «κοινωνική ένταξη». Να κάνω μια προκαταρκτική παρατήρηση: Μεγάλος αριθμός από αυτόν τον κόσμο πολλές φορές δεν θέλει να ενταχθεί κοινωνικά στην Ελλάδα. Το όνειρό του, η βλέψη του, ο σκοπός του είναι να φύγει από την Ελλάδα. Παρόλα αυτά εμείς από τον Σεπτέμβριο του ’17 βάλαμε μπροστά διαδικασίες κοινωνικής ένταξης, για όλους όσοι πήραν άσυλο στην Ελλάδα και θέλουν να μείνουν εδώ, η οποία αφορά πλευρές εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας ή γενικότερης εκπαίδευσης, ειδικά για τα παιδιά και τους νέους ανθρώπους, αφορά καταγραφή δεξιοτήτων, εργασιακού προφίλ κ.τ.λ.. Και τώρα βλέπουμε το ζήτημα πώς αυτός ο κόσμος θα μπορούσε, όχι σε βάρος όμως των αναγκών και των δυσκολιών που έχει η χώρα και οι Έλληνες πολίτες, να ασχοληθεί και με ορισμένα ζητήματα εργασίας, κυρίως σε αγροτικές εργασίες, που κάθε χρόνο η χώρα μας εισάγει εργάτες γης από τις γειτονικές βαλκανικές χώρες.

Στον τομέα αυτόν ο ρόλος της αυτοδιοίκησης είναι πάρα πολύ σημαντικός. Την εθνική στρατηγική για την ένταξη, την οποία έχουμε καταρτίσει αυτή την περίοδο, και, μάλιστα, κατά σύμπτωση, αυτές τις εβδομάδες τα συζητάμε με τα δευτεροβάθμια όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, θέλουμε να θεσπίσουμε και να νομοθετήσουμε την επίσημη, κατά κάποιον τρόπο, και θεσμικά κατοχυρωμένη ενασχόληση της Αυτοδιοίκησης.

Η ανταπόκριση των Δημάρχων είναι κατ’ αρχήν θετική. Δεν είναι τυχαίο ότι: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Τρίκαλα, Λιβαδειά και κάποιοι Δήμοι της Β΄ Περιφέρειας της Αθήνας έχουν μπει σε προγράμματα ενοικίασης άδειων διαμερισμάτων στην πόλη τους, στον αστικό ιστό, στα οποία μένουν οικογένειες προσφύγων. Και αυτό χρειαζότανε μια προεργασία στον ντόπιο πληθυσμό. Ξέρετε, πάντα, το «διαφορετικό» σοκάρει, ενοχλεί. Είναι ανθρώπινο αυτό. Αλλά όταν οι συγκεκριμένοι Δήμαρχοι, όπως ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη, ο Καμίνης με το επιτελείο του, η πρωτοπόρα Γιώτα Πούλου στη Λιβαδειά, ο Παπαστεργίου στα Τρίκαλα κ.λπ., είδανε και ενημερώσανε τον κόσμο τι κέρδος μπορεί να έχει η τοπική κοινωνία από αυτό, η κοινωνία το απεδέχθη, διότι και ξενοίκιαστα διαμερίσματα νοικιάζονται, αλλά και ένα βοήθημα που παίρνουν αυτοί οι άνθρωποι, χρηματοδοτούμενοι από την Ε.Ε., διατίθεται στην τοπική αγορά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τέτοια προγράμματα έχουνε και εφαρμόζουνε και οι μεγάλες πόλεις της Κρήτης, αλλά πρόσφατα και μία της Νότιας Ελλάδας, η Τρίπολη, όπου ο Δήμαρχος, με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και με τη συγκατάθεση και την ουσιαστική υποβοήθηση και του Μητροπολίτη κ.κ. Αλέξανδρου, δέχτηκε έναν αριθμό προσφύγων σε διαμερίσματα της πόλης. Και το λέω αυτό γιατί δεν είναι στην πρώτη γραμμή η Τρίπολη, όπως είναι, για παράδειγμα,  κυρίως οι πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.

ΕΝΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΥΣ-Η ΣΤΑΣΗ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Πώς προτίθεστε να αντιμετωπίσετε τα συχνά επεισόδια, που παρατηρούνται στα κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων;

Γ.Μ.: Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Ξέρετε κάτι, όμως; Να το δούμε ανθρώπινα λιγάκι. Όταν μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται σε έναν καταυλισμό, ας πούμε, και πέρα από κάποια προβλήματα, που μπορούν να περάσουν εκεί, αυτός ο κόσμος νιώθει και έχει μια ανασφάλεια σχετικά με το τι θα γίνει με αυτό το πρόβλημά του. Τι θα κάνει, πού θα πάει. Θα πάει εκεί που θέλει; Πόσο θα μείνει εδώ; Δηλαδή, δημιουργείται κατ’ αρχήν μία αίσθηση ματαιότητας και ανασφάλειας ως προς το τι μέλλει γενέσθαι σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Αν αυτό συνδυαστεί με κάποια αφορμή, ας πούμε μια εθνοτική διένεξη, καταλαβαίνετε ότι έχουμε κάποιες εντάσεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή σε καμία περίπτωση δεν είναι γενικευμένες, αλλά θέλει πάρα πολλή προσοχή. Από εκεί και πέρα, θέλω να είμαστε ειλικρινείς, δεν σημαίνει ότι όποιος υπήκοος τρίτης χώρας μπαίνει στη χώρα μας είναι εξ ορισμού «άγγελος». Έτσι, υπάρχει για τη χώρα και θέμα δημόσιας ασφάλειας. Όλα τα ζητήματα υπάρχουν σε αυτόν τον πληθυσμό. Δεν είμαστε σε παραδεισένιες αγγελικές καταστάσεις. Κι αυτό πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη μας.

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Υποστηρίζεται από φορείς της Αριστεράς ότι κάποιες φορές η στάση της Πολιτείας ξεπερνάει τα όρια της φυσιολογικής αντίδρασης και φτάνει στη βίαιη καταστολή.

Γ.Μ.: Δεν νομίζω πως συμβαίνει αυτό. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά σε καμιά περίπτωση, κατά τα χρόνια που γνωρίζω εγώ, η καταστολή δεν ήταν τέτοια, που να πούμε ότι ήταν προβληματική. Αντίθετα, θα έλεγα ότι υπήρχαν περιπτώσεις υπερβολικής ανοχής. Για παράδειγμα, πρόσφατα βγήκε μια ομάδα από τον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο και πήγε κι εγκαταστάθηκε στην κεντρική πλατεία Σαπφούς. Η αστυνομία το ανέχτηκε αυτό και την 5η ημέρα πλακώσανε διάφοροι φασίστες και κάνανε ό,τι κάνανε, πηγαίνοντας να τους κάψουν. Εγώ θεωρώ ότι η αστυνομία κακώς δεν επενέβη μετά από έξι ώρες και να τους πει: «Παιδιά, κάνατε τη διαμαρτυρία σας, περάσατε το μήνυμά σας, να ξαναγυρίσουμε στη Μόρια.». Θα το λέγαμε καταστολή αυτό; Όχι, βέβαια. Παρόλα αυτά ούτε αυτό δεν έκανε, αλλά περίμενε να φύγουν μόνοι τους. Θέλω να πω ότι δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση, κατά τη γνώμη μου πάντα, να λέμε ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα βίαιης καταστολής, ιδιαίτερα στους καταυλισμούς ή στα διαμερίσματα κ.λπ..

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Ποια μέτρα έχετε λάβει για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, που παρατηρούνται στις συνθήκες διαμονής και περίθαλψης μεταναστών και προσφύγων;

Γ.Μ.: Το θέμα οφείλουμε να το δούμε στην πορεία του, από πού ξεκινήσαμε το ’15 και πού είμαστε σήμερα. Πριν, όμως, από αυτό θέλω να πω κάτι: Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, με κάποιες εξαιρέσεις, πρέπει να συνειδητοποιήσουνε ότι θα αντιμετωπίσουνε το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα και δεν μπορούν να το κρύβουν κάτω από το χαλί.

Υπάρχει μία τάση μετακίνησης των πληθυσμών από τον Νότο προς τον Βορρά, από την Ανατολή προς τη Δύση, από τις πιο φτωχές χώρες προς τις πιο πλούσιες ή προς χώρες όπου υπάρχει μια σχετική ησυχία και ηρεμία να ζήσει κάποιος, ο οποίος προέρχεται από χώρες όπου η βόμβα είναι βέβαιο ότι θα πέσει στο κεφάλι τους και στο κεφάλι των παιδιών τους, επειδή ορισμένοι ηγέτες της Δύσης πιστεύουν ότι μπορούν να «διδάσκουνε» δημοκρατία δια των βομβών και δια των κανονιοφόρων, είτε στη Συρία, είτε στη Λιβύη, είτε στο Ιράκ.

Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι θα αντιμετωπίσουνε τέτοιες ροές όλες οι χώρες και πρέπει ισότιμα, αναλογικά, όλες τους να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα αυτά. Δεν σημαίνει ότι δεν αφορά την Πολωνία ή ότι δεν αφορά την Ουγγαρία ή δεν αφορά τη Σλοβενία, η οποία είναι μια χώρα που δεν έχει ούτε έναν μετανάστη στο έδαφός της και το κυρίαρχο σύνθημα του ανθρώπου που κέρδισε τις εκεί πρόσφατες εκλογές ήταν: «Έξω οι μετανάστες από τη Σλοβενία.». Μα, για να καταλάβετε τι συμβαίνει, η Σλοβενία δεν έχει ούτε έναν μετανάστη.

Άρα, με αυτό το πνεύμα που λέμε, προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, βοηθούμενοι χρηματοδοτικά από την Ε.Ε., όπως, επίσης, προσπαθούμε και να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει. Δεν μπορεί να μην υπάρχει αναλογική κατανομή των προσφύγων στο σύνολο των χωρών της Ευρώπης. Και κάνουμε προσπάθειες προς την κατεύθυνση αυτή.

Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα τείνει να είναι το βασικό στοιχείο διαμόρφωσης συνειδήσεων, πολιτικών συμπεριφορών και εκλογικών στάσεων στην Ευρώπη. Αυτό πρέπει να καταλάβουν ιδιαίτερα οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη και, γενικότερα, οι άνθρωποι καλής θελήσεως. Όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να δούμε αυτή την κατάσταση με ρεαλισμό. Θα μπορούσα να πω να το δούμε και με αλληλεγγύη, με χριστιανική διάσταση, που πάντα φρόντιζε τον ξένο. Αλλά σας λέω ότι πρέπει να το δούμε με ρεαλισμό αυτό το πρόβλημα. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα, το οποίο δεν μας αφορά.

Από εκεί και πέρα, εμείς προσπαθούμε στη χώρα μας, με τις διαθέσιμες δυνατότητές μας, με τα άλλα ζόρια που περνάει η χώρα μας στα οικονομικά, δημοσιονομικά κ.λπ., να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, σχετικά με το πού θα στεγαστούν αυτοί οι άνθρωποι, τι θα φάνε όσο διάστημα μένουν στη χώρα μας, πώς θα έχουν υγειονομική περίθαλψη κ.λπ..

Αξίζει νομίζω να επισημάνω πως ακόμη και στις περιόδους που ο ένας καθόταν πάνω στον άλλον, ακόμα και τώρα που έχουμε προβλήματα υπερπληθυσμού σε μερικούς καταυλισμούς, δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα επιδημίας, καθώς οι εμβολιασμοί γίνανε στην εντέλεια κ.λπ.. Και πρόκειται περί επιτεύγματος το γεγονός αυτό.

Στο ζήτημα, που σωστά θέτετε, υφιστάμεθα ως κυβέρνηση δύο μορφών κριτικές: Κάποιοι λένε: «Τους καημένους τους πρόσφυγες δεν τους φροντίζετε. Τους έχετε παραπεταμένους μέσα στη λάσπη» κ.λπ.. Υπάρχει, όμως, και μια αντίθετη κριτική, που λέει: «Παραφροντίζετε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τους φροντίζετε περισσότερο από τους Έλληνες.». Και η εμπειρία μου από τη ζωή μού λέει ότι όταν υφίστασαι δύο αντίρροπές τέτοιες κριτικές, εσύ πρέπει να κινείσαι σε μία ρεαλιστική λογική, που να απορρίπτει και τις δύο αυτές εξωπραγματικές, αντιρεαλιστικές και λανθασμένες απόψεις, κατά τη γνώμη μου. Και είναι χαρακτηριστικό αυτό που σας λέω. Έτσι, λέω σε μερικούς πολιτικούς αντιπάλους, που νομίζουν ότι μπορούν να «σπεκουλάρουν» στο θέμα αυτό: Τελικά, τι είμαστε; Αλληλέγγυοι υπερβολικά ή άνθρωποι με καμία κατανόηση και καμία αλληλεγγύη; Δεν μπορεί να είμαστε και τα δύο.

ΟΙ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ(ΜΚΟ)

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Κατά καιρούς έρχονται στο φως της δημοσιότητας καταγγελίες για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων τους, ακόμη και για οικονομικές ατασθαλίες από διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οι οποίες δραστηριοποιούνται στους τομείς διαχείρισης των προσφύγων. Ποια είναι η αλήθεια;

Γ.Μ.: Θέλω να πω κάτι για τις Μ.Κ.Ο., που κυρίως εκεί γίνεται αυτή η κουβέντα. Κατ’ αρχήν, οι Μ.Κ.Ο. δεν είναι ελληνική εφεύρεση, ούτε προκύψανε το 2015. Οι Μ.Κ.Ο., και από αυτές ένας αριθμός δραστηριοποιείται στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, κατά κανόνα έχουνε βοηθήσει πολύ θετικά στο όλο πρόβλημα. Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια αν δεν υπήρχαν οι Μ.Κ.Ο., οι εθελοντές, αλλά και άλλες εκφάνσεις της Πολιτείας, η Εκκλησία, η Αστυνομία, ο Στρατός κ.λπ., δεν αρκούσε η κυβέρνηση με τον στενά κρατικό μηχανισμό της και μόνο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Αλλά και σήμερα ο ρόλος κατά κανόνα των Μ.Κ.Ο. είναι χρήσιμος. Φυσικά, όπως σε όλα τα πράγματα, υπάρχουν και εξαιρέσεις και υπάρχουν και φαινόμενα σαν αυτά που λέτε, στα οποία επιλαμβάνονται οι ορκωτοί λογιστές και οι άλλοι έλεγχοι κ.λπ. και αντιμετωπίζονται. Αλλά είναι λάθος στο όνομα αυτών των προβλημάτων να ενοχοποιούμε το σύνολο τους.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΗΜΕΡΑ

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Σε τι επίπεδο βρίσκονται σήμερα οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές προς τη χώρα μας;

Γ.Μ.: Εμείς είχαμε το «τσουνάμι» τα πρώτα χρόνια. Το ’16, από ένα σημείο και μετά, καθώς και το ’17, κινηθήκαμε σε ποσοστά ελέγξιμα και μπορέσαμε να ρυθμίσουμε τις καταστάσεις, να βελτιώσουμε τις συνθήκες στα νησιά του Αιγαίου. Στη Λέρο και στην Κω, π.χ., που ήταν δύσκολη η κατάσταση, πλέον δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Στη Χίο, επίσης, έχει βελτιωθεί πολύ η κατάσταση. Στη Σάμο υπάρχουν κάποια προβλήματα, καθώς και στη Λέσβο. Εκεί, όμως, από τον Απρίλιο του ’18 είχαμε ξαφνικά αυτή την έξαρση, όχι, βέβαια, στα επίπεδα του ’15, αλλά είχαμε εντυπωσιακή αύξηση ροών, που έφτασε μέχρι και στον τριπλάσιο αριθμό. Ενώ ήμασταν στους 70-80 την προηγούμενη περίοδο καθημερινά, πήγαμε στους 250. Τον Απρίλιο ήταν καταστροφή στο θέμα αυτό. Και, μάλιστα, άνοιξε και το μέτωπο και η εισροή από το φυλάκιο του Έβρου, που μέχρι τότε ήταν πολύ υποτονικό. Ευτυχώς, μετά από έναν μήνα, παρόλο που αυτό μας τράνταξε και μας δημιούργησε πολύ μεγάλο πρόβλημα, αναπόφευκτα σε έναν βαθμό και εντοπισμένο κύρια στη Λέσβο, οι ροές έπεσαν πάλι. Ο Έβρος είναι σχεδόν στο μηδέν, αλλά και από τα νησιά πέσαμε αρκετά, όχι εντελώς, ώστε να φτάσουμε στα νούμερα πριν από τον Απρίλιο του ’18, αλλά οπωσδήποτε είμαστε περίπου στα 100 άτομα καθημερινά, δηλαδή έχουμε καταστάσεις που μπορούμε να τις ελέγξουμε, προσδοκώντας να ανοίξουν και οι εκροές.

Επίσης, υπήρχε μια διαδικασία που λέγεται «μετεγκατάσταση». Δηλαδή, είναι μια οικογένεια Σύρων στην Ελλάδα, μπαίνει από τα νησιά, και λέει ότι θέλει να πάει στη Γερμανία. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’17 μπαίνανε αυτές οι οικογένειες σε μια σειρά και με μία ροή φεύγανε. Αυτό, όμως, σταμάτησε τότε. Άρα, εμείς επιδιώκουμε να ξαναρχίσει η μετεγκατάσταση.

Ακόμη, υπάρχει η λεγόμενη «οικογενειακή επανένωση», χάρη στην οποία ήταν πιο ζωντανός ο ρυθμός εξόδου από τη χώρα. Και όλα αυτά έχουνε να κάνουνε με το ότι η Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη αντιμετωπίζουνε φοβικά όλο και περισσότερο το ζήτημα της παρουσίας στη χώρα τους μεταναστών και προσφύγων. Και όταν αυτή τη στιγμή έχουμε τον ξενοφοβικό και ρατσιστή Σαλβίνι υπουργό Εσωτερικών στην Ιταλία, ο οποίος λέει ότι θα απελάσει 500.000 μετανάστες, καταλαβαίνετε ότι το πρόβλημα αυτό είναι τρομερά έντονο.

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ

ΙΟΝΙΑΝΕΤ: Πιστεύετε πως η όξυνση του προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη οικονομική κρίση, προκάλεσαν αύξηση ρατσιστικών και φασιστικών κρουσμάτων, καθώς και εδραίωση της ξενοφοβίας στην ελληνική κοινωνία;

Γ.Μ.: Θέλω να είμαι πολύ ειλικρινής. Όταν οι κοινωνίες ζορίζονται, μέσα σ’ αυτές και η ελληνική, βρίσκονται σε οικονομική ανέχεια, η οικονομική κατάσταση πολλών ανθρώπων έχει δραματικά μεταβληθεί, ο άνθρωπος ψάχνει να βρει ποιος του φταίει. Ή θα πεις, λοιπόν, ότι μου φταίνε αυτοί που φέρανε τη χώρα στη χρεοκοπία, αυτοί που «τα τρώγανε», αυτοί που ήταν χωμένοι στη διαφθορά και στη διαπλοκή, αυτοί που «τα παίρνανε» από τη «Novartis» κ.λπ., και αυτοί που υπερχρεώνανε τη χώρα επί μία δεκαπενταετία κατά εγκληματικό τρόπο, οδηγώντας την αναπόφευκτα στη χρεοκοπία, ή θα κάνεις αυτή την ανάλυση, ή θα κάνεις μια πιο εύκολη ανάλυση και θα πεις: Ποιος μου φταίει; Ο πρόσφυγας. Το εξιλαστήριο θύμα είναι ο πρόσφυγας. Το εξιλαστήριο θύμα είναι ο μετανάστης. Είναι ο «διαφορετικός», γενικότερα. Κι εκεί δημιουργείται αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε ρατσισμός και ξενοφοβία, γιατί ψάχνεις να βρεις τον αποδιοπομπαίο τράγο.

Η Ευρώπη, πριν από μερικές δεκαετίες, τη δεκαετία του ’30 συγκεκριμένα, αντιμετώπισε τέτοια προβλήματα, με πυρήνα κυρίως τη Γερμανία, την περίοδο πριν και επί Χίτλερ. Τότε, λοιπόν, αντιμετώπιζε η Γερμανία τρομακτικά προβλήματα, είχε ηττηθεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας υποστεί εθνική ταπείνωση, είχε προβλήματα ανεργίας, οικονομικής κρίσης, και βγήκε ο ναζιστής Χίτλερ και τι είπε; «Εγώ θα σας λύσω το πρόβλημα. Ο κύριος εχθρός μας που φταίει είναι ο Αριστερός, ο Εβραίος, ο ομοφυλόφιλος, ο «Ρομά».» κ.τ.λ. . Με κυριότερο εξιλαστήριο θύμα τον Εβραίο. Και φτάσαμε στο Άουσβιτς, στα κρεματόρια, στα 6.000.000 νεκρούς. Δηλαδή, σήμερα, ψάχνουν ορισμένοι ή υποδεικνύουν ή δουλεύουνε πάνω στον «αποδιοπομπαίο τράγο» μετανάστη-πρόσφυγα. Και, τελικά, επιτυγχάνουν μέσα από αυτόν τον αρρωστημένο λαϊκισμό να κερδίζουν και συνειδήσεις και εκλογικές μάχες κ.λπ.. Προφανώς, λοιπόν, εγώ θεωρώ, ότι ο κόσμος επηρεάζεται, και πολύ μάλιστα, όμως στην Ελλάδα επηρεάζεται πολύ λιγότερο από τις άλλες χώρες. Γιατί στην Ελλάδα η διαχρονική παρουσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., για να είμαστε ειλικρινείς, έδωσε και συνεχίζει να δίνει μια διέξοδο ριζοσπαστική, κατά τη γνώμη μου, και προοπτική σε έναν κόσμο και δεν τον στέλνει στην αγκαλιά αυτών των αρρωστημένων ρατσιστικών, ξενοφοβικών καταστάσεων. Και για να μην γίνει παρεξήγηση, μιλάω για ρατσιστικές, ξενοφοβικές καταστάσεις, πρακτικές και ιδέες. Δεν μιλάω γι’ αυτόν τον διάχυτο φόβο απέναντι στο «διαφορετικό», που, όμως, μπορεί να γίνει υποχείριο τέτοιων απόψεων.

(Διαβάστε το β' μέρος της συνέντευξης εδώ)

 



Καταχωρήθηκε την: 01/07/2018
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!