Νέα Ιωνία Αττικής
IoniaNet  


Poll ID does not exist.
Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΩΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ κ. ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ» 
Τα νέα της πόλης μας

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΩΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ κ. ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ»

Ο Ιωνικός Σύνδεσμος και οι εκδόσεις «Ελληνοεκδοτική» παρουσίασαν την Τετάρτη (23/5) το βράδυ, στην αίθουσα εκδηλώσεων «Στράτος Μελεμενής», το βιβλίο της βραβευμένης συγγραφέως από την Ύπατη Αρμοστεία (UNCHR), κ. Φωτεινής Κωνσταντοπούλου, με τίτλο: «Μέσα από τα Μάτια τους».

Την εκδήλωση χαιρέτισε ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου κ. Γιάννης Κοντίτσης, κι αμέσως μετά μίλησε για το βιβλίο της η συγγραφέας κ. Φωτεινή Κωνσταντοπούλου, ενώ αποσπάσματά του διάβασαν μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Ιωνίας.

ΟΜΙΛΙΑ κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η κ. Κωνσταντοπούλου ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Η Παγκόσμια Ιστορία, επτά δεκαετίες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, καταγράφει το δεύτερο μεγαλύτερο κύμα προσφύγων και η Ευρώπη αφήνει ανοιχτά τα σύνορά της για να περάσει όλος αυτός ο κόσμος. Ένας χείμαρρος απελπισμένων στοιβάζονται σε βάρκες, κατά πολλές χιλιάδες γεμίζουν τα ελληνικά νησιά και τα ελληνικά λιμάνια, και η Ελλάδα γίνεται η κύρια πύλη εισόδου για να γίνει τελικά το πέρασμα των ανθρώπων αυτών προς τη Δύση, όπου εκεί στρέφεται πλέον η προσφυγική ελπίδα. Ξαφνικά, όμως, το 2016, και χωρίς να θυμόμαστε τα ανοιχτά μας σύνορα, αποφασίζουν κάποιες χώρες να τα κλείσουν και έτσι οι άνθρωποι στοιβάζονται.» και συνέχισε κάνοντας μια ανασκόπηση της εξέλιξης της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης.».

Επίσης, η κ. Κωνσταντοπούλου επισήμανε μεταξύ άλλων πως: «Η Ευρώπη έχει τους λόγους της, εγώ, μάλλον, θα πω ότι έχει τους φόβους της, αλλά και ποιος θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος μπροστά σε όλες αυτές τις εικόνες. Οι προγονικές μνήμες των Ελλήνων ξύπνησαν την αλληλεγγύη, την προσφορά χωρίς ιδιοτέλεια, και αυτό το παρακολουθήσαμε όλοι. Και στην ελληνική κοινωνία αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια, που στάθηκαν με το υστέρημά τους δίπλα σ’ αυτούς τους ανθρώπους.» κι ακόμη ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Παρά τα όποια προβλήματα που προέκυψαν, η ελληνική κοινωνία στάθηκε άξια των απαιτήσεων που ορίζει η έννοια «ανθρώπινα δικαιώματα και αγάπη.». Πρέπει να δούμε, επιτέλους, το παράλογο που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι. Ο καθένας τους έχει ένα όνομα. Εμείς τους δώσαμε έναν τίτλο: Πρόσφυγες! Είναι απελπισμένοι. Κι εμείς με χίλιες δυο δικαιολογίες του υλισμού μας, υψώνουμε τείχη αδιαφορίας. Δεν βλέπουμε ότι θα συνεχίσουν να ζητάνε τη βοήθειά μας; Φεύγουν από την πατρίδα τους όχι μόνο γιατί έχουν πρόβλημα βιοπορισμού ή αναζητούν καλύτερη τύχη. Έρχονται σε μας γιατί διώκονται, γιατί η ζωή τους απειλείται διαρκώς. Τα ταξίδια είναι μακρινά, χωρίς τα απαραίτητα εφόδια και ανέσεις, όπως: διαμονή, φαγητό ή ακόμα και νερό. Η φυγή τους δεν είχε τίποτα σίγουρο. Ταξίδια που εμπιστεύονται στη βούληση αγνώστων. Κι αναρωτιέμαι αν εμείς θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε κάποιον άγνωστο για να κάνουμε ένα ταξίδι. Νομίζω πως όχι. Η προσφυγιά είναι ένα άδικο εμπόριο, που ασφυκτιά σε δωμάτια στη μέση του πουθενά. Άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Είναι πράγματα που μου είπαν τα παιδιά. Άνθρωποι που περιμένουν τα βήματα που θα πλησιάσουν και θα δώσουν το σύνθημα μιας θαλάσσιας νέας διαδρομής. Κυριαρχεί ο φόβος. Ο φόβος για τον άγνωστο επόμενο κίνδυνο. Θύματα των διακινητών και της διαφθοράς. Κι εμείς γινόμαστε μάρτυρες του δικού τους μαρτυρίου. Και εκεί που φτάνουν; Άλλα δίκτυα, έτοιμα να κατασπαράξουν την ελπίδα τους.».

Συνεχίζοντας, η κ. Κωνσταντοπούλου τόνισε μεταξύ άλλων πως: «Οι πρόσφυγες δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Άνθρωποι είναι, όπως εμείς. Είναι άνθρωποι, που αξίζουν την ευκαιρία που έχασαν ή που ποτέ δεν γνώρισαν. Άνθρωποι που βρέθηκαν στη δύνη ενός από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πλανήτη. Και το σημαντικότερο που πρέπει να εξασφαλίσουμε; Την ανθρωπιά και τη λογική μας, ώστε να μη συναντούν κλειστά σύνορα και κλειστές φοβισμένες καρδιές. Αν δεν είναι ανοιχτές οι καρδιές στους ξεριζωμένους, τότε σε ποιους; Πανικόβλητοι, μουσκεμένοι, κακοποιημένοι, φοβισμένοι, θύματα ληστείας, μα πιο πολύ, ταπεινωμένοι. Ποιος άνθρωπος θα επέλεγε τον πόλεμο από την εξορία; Ποια μάνα και ποιος πατέρας θεωρεί μια πλαστική βάρκα πιο ασφαλή από το σπίτι τους;», κι ακόμη επισήμανε πως: «Αν κλείνετε τα μάτια μπροστά στα παιδιά, που στοιβάζονται στις ακτές, τότε πού είναι η ανθρωπιά μας; Πόσα νέα ναυάγια πρέπει να περιμένουμε για να ανοίξουν την αγκαλιά μας; Μάλλον, κάτι συμβαίνει με τη μνήμη μας. Μεγαλώνουμε χάνοντας προτεραιότητες και ελπίζοντας νέες αυταπάτες. Μεγαλώνουμε ξεχνώντας. Μια πορεία σημαδεμένη από λήθη και απώλειες είναι η ζωή μας. Αλλά ποιος άνθρωπος και ποια χώρα δεν είχε απώλειες; Οι δικές μας είναι άλλο και των προσφύγων είναι άλλο; Χρειάζεται να αναζητήσουμε γέφυρες, που ενώνουν τους ανθρώπους, για να διώξουμε τον φόβο, αυτό το κυρίαρχο αρνητικό συναίσθημα.».

Ακολούθως, η κ. Κωνσταντοπούλου ανέφερε μεταξύ άλλων πως: «Έγραψα ένα παραμύθι για τη μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης. Έκτοτε ξεκίνησε ένα πάρα πολύ μεγάλο ταξίδι. Γνώρισα πάρα πολλούς πρόσφυγες και σε κάποιες στάσεις σ’ αυτό το ταξίδι συνάντησα τον Τζανέτο Αντύπα, τον αείμνηστο Πρόεδρο της «PRAXIS», έναν πολύ νέο άνθρωπο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή, και τότε μου είπε ότι θέλει να κάνει ένα βιβλίο με ιστορίες ασυνόδευτων παιδιών προσφύγων. Μάλιστα, μου έλεγε τον τίτλο που είχε φανταστεί. Του είπα ότι είναι σαν να έχει γίνει. Εγώ τον έβλεπα μπροστά μου. Του πρότεινα τον εκδοτικό μου οίκο, χωρίς να γνωρίζω ότι θα προτείνει εμένα για να συνομιλήσω με τα παιδιά. Γι’ αυτό και λέω ότι για εμένα αυτό το βιβλίο ήταν ένα δώρο ζωής και αυτό το χαρακτήρισα ως ένα εγχειρίδιο ζωής, γιατί, συνομιλώντας με τα παιδιά, διαπίστωσα ότι ενώ είχα τα πάντα σε σχέση με αυτά (είχα τους γονείς μου, είχα το σπίτι μου, το σχολείο μου, το φαγητό μου, τα ρούχα μου, την υγεία μου) γκρίνιαζα συνεχώς. Πρέπει να σας πω ότι τις λιγοστές φορές που συνέχισα να γκρινιάζω και να διαμαρτύρομαι για τη ζωή μου, άρχισα να πείθω τον εαυτό μου για να γίνουν αυτές οι φορές πιο λίγες. Γιατί αυτά τα παιδιά είναι πραγματικά ήρωες. Είναι παιδιά παραδείγματα. Και νομίζω ότι όλοι θα πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία που αξίζουν.» και συνέχισε λέγοντας πως: «Μου μίλησαν για τη σημασία της εκπαίδευσης. Αν διαβάσετε το βιβλίο, έκανα σε όλα την ίδια ερώτηση. Τη μία και μόνη ίδια ερώτηση: «Τι θα επιθυμούσαν.». Μου είπανε: «Να συνεχίσουμε το σχολείο.». Υπάρχουνε παιδιά που δεν έχουνε πάει καθόλου στο σχολείο, που δεν έχουν νιώσει αυτή τη μοναδική εμπειρία. Και νομίζω ότι εμείς είμαστε εδώ και τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά όλων μας. Εγώ νιώθω ότι αυτά τα παιδιά, που βρίσκονται δίπλα μου, είναι και παιδιά δικά μου. Πρέπει να τα συμβουλεύουμε, να τα παροτρύνουμε, να τους δίνουμε δύναμη, ακόμη κι αν δεν είναι δικά μας παιδιά. Έτσι είναι κι αυτά τα παιδιά κι ας διαφέρουν λίγο στο χρώμα, κι ας διαφέρουν στη θρησκεία, ας διαφέρουν στον τόπο καταγωγής τους. Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ μικρά αυτά τα στοιχεία σε σημασία. Και σίγουρα δεν είναι η χαμένη γενιά, που θέλουν πολλοί να χαρακτηρίζουν αυτά τα παιδιά. Δεν είναι σίγουρα χαμένη γενιά.».

Ακολούθησε η ανάγνωση αποσπασμάτων από το βιβλίο της κ. Κωνσταντοπούλου και αμέσως μετά αρκετά άτομα από το ακροατήριο έθεσαν τα δικά τους ερωτήματα, στα οποία απάντησε η συγγραφέας.

Αξίζει να σημειωθεί πως μέρος των εσόδων του βιβλίου διατίθενται για τη στήριξη των δομών φιλοξενίας των ανήλικων ασυνόδευτων παιδιών προσφύγων της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «PRAKSIS».

 

Απόστολος Σαλονικίδης

Ο Πρόεδρος του Ιωνικού Συνδέσμου κ. Γιάννης Κοντίτσης

 

Η κ. Φωτεινή Κωνσταντοπούλου

 

 



Καταχωρήθηκε την: 13/06/2018
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!