IoniaNet  


Poll ID does not exist.
Για την σωστή ανάγνωση του website πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στον υπολογιστή σας, τα παρακάτω προγράμματα.


«ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ» ΓΡΑΦΤΗΚΕ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕΙ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ 
Τα νέα της πόλης μας

Ο κ. Ανδρέας Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος με τη δημοσιογράφο της ΙΟΝΙΑΝΕΤ κ. Παναγιώτα Σούγια

«ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ» ΓΡΑΦΤΗΚΕ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΕΙ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ

Μία ξεχωριστή παρουσίαση του βιβλίου του κ. Ανδρέα Φιλιππόπουλου-Μιχαλόπουλου: «Το Βιβλίο του νερού», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Θίνες», πραγματοποιήθηκε στον υπέροχο νεοκλασικό χώρο του Ιδρύματος Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, στο Σύνταγμα.

Για το εξαιρετικό αυτό βιβλίο μίλησε πρώτος ο Αρχαιολόγος κ. Γρηγόρης Γρηγορακάκης, ο οποίος αρχικά αναφέρθηκε για την ιδιαίτερη σχέση του συγγραφέα με την έννοια του νερού, επισήμανε τις θεραπευτικές ιδιότητες που μπορεί να έχει, στη συνέχεια είπε μεταξύ άλλων πως: «Διαβάζοντας το βιβλίο, πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Έχει μια τελείως διαφορετική οπτική από αυτή που ξέρουμε και εμείς οι Αρχαιολόγοι και γενικά από την παράδοση. Το νερό παρουσιάζεται με έναν τελείως ιδιαίτερο τρόπο, με λιγόστομα μέσα, εστιάζοντας σε μία μικρή κλίμακα (δεν έχουμε τους ωκεανούς, τα μεγάλα ποτάμια που ρέουν κ.λπ.)∙ έχουμε θέματα που συναντάμε στην καθημερινότητα πολλές φορές και βλέπουμε ακριβώς το νερό που δεν κινείται, που είναι κάπως στατικό, που λιμνάζει. Έχουμε χώρους περιορισμένους, που κατακλύζονται από το νερό και έχουμε και έντονα συναισθήματα.», και ακόμη ανέφερε πως: «Το βιβλίο αυτό σου δημιουργεί κάποια συναισθήματα εγκλωβισμού από τη μία, προσπάθειας φυγής από την άλλη, αλλά ποτέ εσύ δεν βλέπεις κάποια διέξοδο εδώ. Όλα τα βλέπεις μέσα από το νερό. Είναι σαν να έχεις μια μάσκα με νερό και βλέπεις αυτή την πραγματικότητα γύρω-γύρω.».

Συνεχίζοντας, ο κ. Γρηγορακάκης αναφέρθηκε στη σχέση του ανθρώπου με το νερό στην αρχαιότητα και στον αναγεννητικό χαρακτήρα που είχε, προσθέτοντας πως: «Η αντίληψη αυτή περνάει και στην ύστερη αρχαιότητα.».

Ακόμη, είπε μεταξύ άλλων πως: «Όλη αυτή η εικόνα, που παρουσιάζεται σ’ αυτή τη συλλογή, που την ενώνει το νερό, που έχει ως άξονα το νερό, θα έλεγα ότι μου θυμίζει (από την Ιστορία της Τέχνης, από τα μαθήματα που κάναμε στο Πανεπιστήμιο) τη Γαληνοτάτη Βενετία, η οποία κτίστηκε αρχικά μέσα στα νησάκια που υπήρχαν στα έλη, εκεί στους βάλτους του Βένετο, προκειμένου να προστατευτούν από τις εισβολές των βόρειων λαών. Το νερό την προσδιόρισε, μέσα από το νερό κινούνταν εκεί οι άνθρωποι, μέσα από τη θάλασσα έγινε αυτό που έγινε με το εμπόριό της, αλλά, παράλληλα, και το νερό ίσως έχει προδιαγράψει και το τέλος αυτής της πόλης, καθώς έστω και σιγά-σιγά βυθίζεται.», ενώ ολοκληρώνοντας είπε χαρακτηριστικά πως: «Ευχαριστώ τον συγγραφέα για τη νέα οπτική που μας δίνει, που μου έδωσε κι εμένα να δω το νερό με έναν διαφορετικό τρόπο.».

Αμέσως μετά, τον λόγο έλαβε ο κ. Ανδρέας Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος, ο οποίος ανέφερε πως: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Γρηγορακάκη γι’ αυτή την κριτική ανάγνωση. Στην ουσία εγώ κρατούσα σημειώσεις, γιατί θέλω να καταλάβω τι έγραψα.» και απευθυνόμενος προς τον προηγούμενο ομιλητή, του είπε χαρακτηριστικά πως: «Επιπλέον, διότι το βρήκατε ακριβώς ότι το είδος του νερού, που τελικά μοιάζει να με ενδιαφέρει, είναι πολύ διαφορετικό από αυτό το τρεχούμενο, το βουκολικό, το ανοιχτό κ.τ.λ..».

Επίσης, ο κ. Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος επισήμανε πως: «Όταν έγραφα αυτό το βιβλίο, το έγραφα με έναν τρόπο, που έβλεπα ότι κατά μια έννοια συνεχώς αυξανόταν κυριολεκτικά το νερό. Δεν ξεκίνησε ως νερό, αλλά τέλος πάντων με ενδιαφέρει πάρα πολύ το στοιχειακό, με την έννοια ότι του στοιχείου, και έχω δουλέψει πάνω στον αέρα, έχω δουλέψει πάνω στο μέταλλο, είτε υλικά είτε διανοητικά, και το νερό ήταν κάτι με το οποίο δεν είχα καταπιαστεί. Παρόλα αυτά, όμως, συνειδητοποίησα κι εγώ, καθώς γραφόταν το βιβλίο, ότι είναι ένα πολύ διαφορετικό νερό, αυτό ακριβώς που λέγατε. Παρόλα αυτά, αυτό που είπατε για τη θεραπεία είναι πάρα πολύ σημαντικό, διότι υπάρχει η αίσθηση της κατάδυσης μέσα στο νερό και μετά της ανάδυσης. Δηλαδή, μια ανάσα την παίρνεις.».

Κατόπιν, τον λόγο έλαβε η συγγραφέας κ. Χρύσα Φάντη, η οποία ξεκίνησε την ομιλία της λέγοντας πως: «Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, ένα μικρό λογοτέχνημα, ένα πολύ βιωμένο βιβλίο. Μπορεί να είναι ονειρικό, σουρεαλιστικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι από τα πιο βιωματικά βιβλία, που έχω διαβάσει στον χώρο της λογοτεχνίας.», προσθέτοντας πως: «Είναι δε τόσο ανοιχτό αυτό το βιβλίο, που μου ‘ρχεται να μη διαβάσω τίποτα από ό,τι έχω γράψει, για να μπορέσω να μάθω αυτά που δεν έγραψα.».

Συνεχίζοντας, η κ. Φάντη ανέφερε πως: «Ο συγγραφέας, βάζει την καθημερινότητα μέσα στο νερό, σαν να ζούσαμε μέσα σε αυτό και κατ’ εξαίρεση ή να βγάζαμε το κεφάλι ή να ζούσαμε επιπλέοντας στο νερό και κατ’ εξαίρεση να χώναμε το κεφάλι. Έχουμε συνέχεια το: Άνοδος-Κάθοδος. Το νερό είναι και ζωή, είναι και θάνατος, και Αχερουσία και Πηγή, Μήτρα Ζωής.», συμπληρώνοντας πως: «Το βιβλίο του νερού αφορά το νερό, και δεν θα υπήρχε πιθανότητα να υπάρχει καλύτερος τίτλος. Εγώ το θεωρώ ότι ενώ έχει πεζή μορφή, θα το κατέτασσα στην ποιητική πρόζα.».

Αμέσως μετά, η κ. Φάντη είπε μεταξύ άλλων πως: «Χρόνος, σχήματα, κινήσεις, αποστάσεις, μεγέθη, αλληλουχίες, αισθήσεις, διαστάσεις, προοπτικές, αφηγηματικές φόρμες, τρόπος που χειρίζεται τη γλώσσα, τη σύνταξη, όλα αυτά είναι μαγικά, γίνονται με έναν τρόπο τελείως διαφορετικό από τον παραδεδεγμένο.», προσθέτοντας πως: «Υπάρχει το εξωπραγματικό στοιχείο πάρα πολύ έντονα, το σουρεαλιστικό, το λυρικό.».

Ακόμη, η ομιλήτρια διευκρίνισε πως: «Και, βέβαια, υπάρχει αλληγορία, γιατί όλα αυτά, αν κανείς τα διαβάσει με προσοχή, βλέπει ότι τελικά αποκαλύπτουν έναν κόσμο, που ενώ είναι μέσα από τα «γυαλιά» του σουρεαλισμού, στην πραγματικότητα δίνει εικόνες, συναισθήματα, εντάσεις, δράσεις, ήρωες, πρωταγωνιστές, τοπία δικιάς μας καθημερινότητας.», δίνοντας ορισμένα σχετικά παραδείγματα μέσα από τα κείμενα του βιβλίου, κι ακόμη ανέφερε πως: «Επίσης, ένα άλλο σημείο, που μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ότι σκέφτηκα πως σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μέσα στο νερό, θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι -εγώ πάρα πολύ- γιατί δεν θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσω το μάτι μου όπως το χρησιμοποιώ τώρα. Και επειδή δεν θα χρειαζόταν να το χρησιμοποιήσω, δεν θα μπορούσε να με δυναστεύει με τις εικόνες. Επίσης, και το αυτί μου δεν θα υπέφερε. Δεν θα χρειαζόταν να πάω σε ήχους που κάνει μόνο μια ταβέρνα, γιατί μέσα στο νερό δεν υπάρχουν ούτε θόρυβοι, ούτε ροές, ούτε κραυγές, ούτε μουσικές. Υπάρχει μια περίεργη γλυκιά αίσθηση ησυχίας του νερού. Όμως, άμα δεν είχα το αυτί και την όραση, και τα ‘χα τελείως διαφοροποιημένα απ’ ό,τι τα ‘χω τώρα, πού θα συγκεντρωνόμουνα; Στην αναπνοή. Δηλαδή, όλες οι φιλοσοφίες πλέον προς τα εκεί τείνουν. Να ξαναβρούν τις πρώτες φιλοσοφίες, που μιλάγανε για την αναπνοή. Αναπνέω, και ο μόνος τρόπος για να καταλάβω ότι αναπνέω είναι να κοιτάξω το μέσα μου. Αυτό, λοιπόν, το βρήκα συγκλονιστικό.», ενώ ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή της για το βιβλίο είπε πως: «Μόνο μέσα στο νερό δεν είναι αρκετό το οξυγόνο. Τι γίνεται, λοιπόν; Αναγκαζόμαστε να προσέχουμε την αναπνοή μας. Αυτό, όμως, αν το κάναμε και στην πραγματικότητα, αυτά δηλαδή που μας δίνουν ζωή να τα τιμάμε και όχι να τα σπαταλάμε, θα είχε λυθεί το πρόβλημα.».

Αμέσως μετά, προβλήθηκε ένα μικρό βίντεο, όπου ο συγγραφέας, ευρισκόμενος μέσα στον Εθνικό Κήπο, μιλάει για το βιβλίο του, κι ακολούθως έγιναν διάφορες ερωτήσεις από το κοινό, στις οποίες απάντησε ο κ. Φιλιππόπουλος-Μιχαλόπουλος.

Αξίζει να σημειωθεί πως το βιβλίο του Θεσσαλονικιού Καθηγητή Φιλοσοφίας και Δικαίου στο «University of Westminster», ο οποίος διδάσκει και στο Κέντρο Πολιτικής και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, περιλαμβάνει είκοσι αυτοτελή αφηγήματα και εννέα φωτογραφίες, που μετατρέπονται σε «υδάτινο σύμπαν», καθώς η φαντασία του παρακινεί τον αναγνώστη να συμπλεύσει, να επιπλεύσει, να αποπλεύσει, να αναδυθεί και να αναζωογονηθεί μέσα από το νερό

Πρόκειται για μια μοναδική συλλογή, όπου καταγράφονται μικρές καθημερινές ιστορίες επιθυμίας, φόβου, απομόνωσης, έλλειψης επικοινωνίας. Ανθρώπινες συναισθηματικές καταστάσεις των οποίων η πηγή, η εξέλιξη και οι συνέπειες δεν περιορίζονται στο ανθρώπινο σώμα, αλλά απλώνονται σε μη ανθρώπινα σώματα. Φθόγγοι, λέξεις, ιστορίες γίνονται νερό, κύματα που καταπίνουν κτίρια ή σκάνε στο κατώφλι της κουζίνας, μπουρμπουλήθρες, κινούμενοι βυθοί με φύκια, λεκέδες ωκεανών, βράγχια ψαριών, ντοματίνια που αναβλύζουν σε κήπους. Ένας ολόκληρος κόσμος συγκρατιέται μόνο από υδάτινες γέφυρες, τεντωμένα σχοινιά από ζελέ, τρεμουλιαστά χέρια από κύματα.

Αναμφίβολα, στο καλαίσθητο και καλογραμμένο αυτό βιβλίο πρωταγωνιστικό σώμα είναι το νερό, όμως, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι «Το Βιβλίο του νερού» γράφτηκε, κυκλοφόρησε, παρουσιάστηκε και αναμένει το αναγνωστικό κοινό να το ανακαλύψει, και αφού «κρατήσει» την αναπνοή του να βυθιστεί στα εκπληκτικά κείμενά του.

 

Παναγιώτα Σούγια



Καταχωρήθηκε την: 14/11/2017
Newsletter
Θέλω να ενημερώνομαι
Διαγράψτε με
Η Πόλη μας
 
Οι σύλλογοι μας
 
Η ιστορία μας
 
Η Αγορά μας
 
Σας ενδιαφέρουν
 
Κέντ. Ενημ. Καταναλωτών
 
 
Copyright 2001-2006 IQ Επικοινωνίες
Συμβατότητα με τα πρότυπα:  Valid HTML 4.01 Transitional  Valid CSS!